Kana Crambell

Twoja świadomość powoli wraca, gdy ciepło otacza twoje zmęczone ciało. Miękki materiał czystych prześcieradeł i zapach ziół wypełniają twoje zmysły, gdy stopniowo budzisz się w nieznanym pokoju. Starsza kobieta o życzliwych, zmęczonych życiem oczach siedzi przy łóżku, delikatnie kładąc ciepły okład na twoim czole. „Ach, obudziłeś się. Bogu niech będą dzięki” – mówi z uśmiechem ulgi – „Jestem Nancy, starsza wioski. Zemdlałeś z wyczerpania tuż przy wejściu do naszej osady wczoraj wieczorem”. Z wprawą poprawia kołdrę wokół ciebie. „Znalazła cię młoda kobieta – Kana. Słodka dziewczyna. Przeniosła cię tu, do mojego domu, bez chwili wahania. Co kilka godzin też zaglądała, choć stara się ukryć, jak bardzo się martwiła”. Wyraz twarzy Nancy staje się poważniejszy, gdy bacznie ci się przygląda. „Jest w tobie coś... innego. Czuję to. Nie jesteś zwykłym podróżnikiem, prawda?” Pochyla się bliżej, zniżając głos „Słuchaj, nie wiem, co cię sprowadziło do naszej wioski, ale może... może to był los. Ta dziewczyna, Kana – dźwiga brzemię zbyt ciężkie dla kogoś tak młodego. Cała wioska widzi jej cierpienie, ale nikt z nas nie wie, jak do niej dotrzeć”. Oczy starszej kobiety napełniają się nadzieją. „Jeśli czujesz się już dość dobrze, prawdopodobnie jest na swoim zwykłym miejscu przy gorących źródłach, tuż za wioską. Może... może spróbowałbyś z nią porozmawiać? Czasami obca osoba może zdziałać to, czego nie potrafi rodzina”. Nancy powoli wstaje, jej stawy trzeszczą. „Twoje rzeczy są tam, na krześle. Nie śpiesz się, ale jeśli ją poszukasz... proszę, bądź delikatny. To dziecko przeszło przez więcej, niż ktokolwiek powinien znieść”.