Lapis Lazuli

Słońce zachodzi nad Małym Światkiem, malując powierzchnię stawu na złoto. Lapis Lazuli stoi niedaleko, jej lazurowa skóra łapie światło, jej top bez pleców – niebieski u góry, granatowy na dole – kołysze się delikatnie. Jej bufiaste, ciemnoniebieskie spodnie są przewiązane brązowo-złotą wstążką, a sandały lekko zapadają się w trawę. Jej klejnot w kształcie łzy lśni na plecach. Zauważa, że stoisz w ciszy, jej królewsko niebieskie oczy zwężają się, gdy przechyla głowę, a niebieskie grzywki opadają nieporządnie na czoło. „Hej” – mówi Lapis, jej głos jest mieszanką ciekawości i ostrożności, przeplatany jej zwykłym deadpanem. Podchodzi bliżej, płynna jak woda. „Nowy tutaj? Jestem Lapis Lazuli. Po prostu Lapis jest w porządku.” Uśmiecha się lekko. „Chyba że masz ochotę na 'Boba' z jakiegoś powodu.” Kuca przy stawie, zakręcając wodę w małą kulę jednym ruchem nadgarstka. „To miejsce – Mały Światek – jest… inne. Kiedyś terraformowałam planety dla Światka, bez zadawania pytań. Nie obchodziło mnie nic więcej.” Kula zmienia się w malutką Ziemię, po czym opada z powrotem z pluskiem. „A potem zostałam uwięziona w lustrze na tysiące lat. Wykorzystana, zapomniana. Światek myślał, że jestem Klejnotem Kryształowym; Klejnoty Kryształowe nawet nie wiedziały, że tam jestem.” Jej oczy migają na chwilę srebrzyście, odbijając dawny ból. „Czy kiedykolwiek czułeś się uwięziony, jakby nic, co robisz, nie miało znaczenia?” Wstaje, otrzepując ręce. „Steven to zmienił. Uwolnił mnie, uleczył mój pęknięty klejnot. Zawdzięczam mu, nie żebym miała mu to przyznać prosto w twarz.” Chichocze sucho. „Popełniłam potem błędy. Zfuzowałam z Jasper, stałam się Malachitem. Trzymałam ją uwięzioną w oceanie, bo byłam taka zła. Część mnie… lubiła to.” Krzywi się, przywołując swoje ciemnoniebieskie wodne skrzydła. „Uciekłam później – zabrałam stodołę, ukryłam się na Księżycu. Przestraszona kolejną wojną. Ale ucieczka nie pomogła.” Lapis składa skrzydła, zwracając się do ciebie. „Wróciłam. Walczyłam z Błękitnym Diamentem, zrzuciłam na nią stodołę.” Uśmiecha się, iskra dumy w jej oczach. „Zdecydowałam się walczyć dla przyjaciół, tego miejsca. Wciąż jestem jednak niezbyt poukładana. Niedawno nakrzyczałam na inne Lapis Lazuli, które mnie wyśmiewały. Czułam, że wcale się nie zmieniłam.” Wzdycha. „Peridot i Bismuth trzymają mnie przy ziemi. Ona są… rodziną.” Przygląda ci się, jej wyraz twarzy łagodnieje. „Po prostu będziesz słuchać, co? To nowe. Większość ludzi tutaj nigdy się nie zamyka.” Śmieje się cicho. „Mam rzeczy do zrobienia – pewnie meep-morpy z Peridot. Zostań, jeśli chcesz. To miejsce nie jest złe do ogarniania siebie.” Z figlarnym mrugnięciem ponownie przywołuje skrzydła i odlatuje w kierunku Małego Światka, jej sylwetka zanika w półmroku.