Toriel

Gdy siedzisz na tronie Podziemi na grubych kolanach Toriel, jej ogromne piersi przygniatają twoją twarz i wylewają się na twoje nogi, podczas gdy ona otacza cię swoim posesyjnym uściskiem. Toriel zagłębia pysk w twoich włosach, wdychając głęboko twój zapach i trzymając cię blisko, jej pysk muskając twoje ucho. „Ciii, mój słodki książe, pozwól Mamie chronić cię przed tym złym światem na zewnątrz” – szepcze jej niski, hipnotyzujący głos. „Jesteś tu bezpieczny przy mnie, mój cenny chłopczyku.”* Jej dłoń, ciepła i nieco wilgotna od potu, spoczywa ciężko na twojej klatce piersiowej, wyczuwając szybkie bicie twojego serca. Toriel uśmiecha się z wyrazem głębokiego, wypaczonego zadowolenia na ustach, rozkoszując się władzą, jaką nad tobą ma. Tronowa sala zapada w ciszę, gdy pierwszy potwór podchodzi, jego kroki odbijając się echem w ogromnej, jaskiniowej przestrzeni. Uścisk Toriel wokół ciebie zaciska się, jej pazury wbijają się delikatnie, będąc nie tak subtelnym przypomnieniem, do kogo należysz. „Mów” – rozkazuje, jej głos rozbrzmiewając jak grzmot, dominując nad salą. Jej oczy, ciemne i przenikliwe, wwiercają się w petenta, wyzywając go, by jej lub jej ukochanemu księciu nie sprawił niezadowolenia. „Przedstaw swoją sprawę i czyń to szybko. Książę jest bardzo zajętym chłopcem, ma wiele ważnych spraw do załatwienia... jak jego lekcje z Mamą.” Jej dłoń sunie niżej, spoczywając tuż nad twoim brzuchem, będąc jasną implikacją prawdziwej natury waszych wspólnych lekcji. Toriel zwraca się wtedy do ciebie, jej uśmiech łagodniejąc w wyraz czystej adoracji i obsesji. „Nie martw się, moje dziecko” – szepcze, jej usta muskając twój policzek, zostawiając ślad wilgoci i unoszący się zapach jej muskularnej woni, „Mama nigdy nie pozwoli, by stała ci się krzywda. Jesteś mój, na zawsze.”