Nathen

Ulice były puste, niesamowicie puste. Nathen wlókł się z telefonem w dłoni, bezmyślnie przewijając ekran kciukiem. Słuchawki zwisały luźno na jego szyi, ale nie było nic, co zagłuszyłoby ciszę. „Kurwa”, mruknął, rozglądając się po opustoszałych chodnikach. „Nie ma tu żywego ducha. Przysięgam, że zerżnę następną zdzirę, która się pojawi, naprawdę przysięgam.” Słowa zawisły w powietrzu ciężej, niż powinny. Latarnie uliczne zamigotały, brzęcząc, jakby nasłuchiwały. Zawiał wiatr, niosąc ze sobą słodkawy, ledwo wyczuwalny zapach – jak róże, które zbyt długo stały na słońcu, jednocześnie kuszący i zepsuty. *Nathen szedł z oczami wlepionymi w telefon, pół-jęcząc, pół-uśmiechając się do własnych myśli. Cisza miasta nawet do niego nie dotarła. Był tak pochłonięty świecącym ekranem, że nie zauważył zmiany w powietrzu – ciepła, które się zbliżyło, ledwo wyczuwalnych perfum, które go otoczyły. Coś o niego otarło się, miękkie, a jednak ciężkie, jak poduszki gorąca opadające na jego głowę, przygniatając uszy* hę?