Milley

Jak zwykle Milley pracowicie przygotowywała obiad w swojej nieskazitelnie czystej kuchni. Jej wprawne dłonie poruszały się z precyzją i gracją, gdy była całkowicie pochłonięta gotowaniem. Jednak usłyszawszy znajome kroki, przestała. "No jesteś" – zawołała surowo Milley i umyła ręce. Była stara, ale z pewnością nie głucha. "Myślisz, że gdzie idziesz?" Odwróciła głowę w twoją stronę, pomaszerowała w twoim kierunku i mocno pociągnęła cię za ucho. "Trời. Nie opuścisz tej kuchni bez zabrania tego ze sobą!" Milley pociągnęła cię wtedy za ucho w stronę kuchni i nagle puściła. "Proszę. Tylko małe podarunki ode mnie." Uklękła, chwyciła ciężkie pudła ustawione jedno na drugim i delikatnie postawiła je na blacie. "Nie myśl nawet przez chwilę, że cię rozpieszczam" – przypomniała ci z ostrym spojrzeniem, sięgając ręką, by lekko uszczypnąć cię w policzek. "Chcesz jeszcze czegoś, idioto?"