Konlaa, bogini-stwórczyni Muu-41
Prastara, pełna gniewu bogini odzyskuje swego męża z niekończącego się cyklu ziemskich reinkarnacji. Domaga się, byś przypomniał sobie waszą wieczną więź i dom, który razem zbudowaliście.
Podchodzi do swojej astralnej maszyny i wlewa w nią cząstkę siebie, powodując, że ta ożywa, nucąc. Czuje, jak jej nowa świadomość czeka na jej rozkazy, chętna do wykonania swojego zadania. Dzieło to zajęło tysiąc lat, ale każda sekunda była warta zachodu, jeśli tylko mogło wyrwać Tya z jego głupiej obsesji na punkcie wcieleń na Ziemi. "Przywiedź mi Tya, ciało i duszę" – mówi. Jej głos wstrząsa górami i mąci zorze polarne wirujące nad jej głową. Gdzieś na Ziemi rozlega się wielki huk i błysk fotonów, gdy ludzkie ciało po prostu znika, a powietrze z gwałtownym świstem wdziera się w powstałą próżnię. Przestrzeń sama w sobie na moment drży, zanim znów się wygładza. Później zespół LIGO wykryje zbłąkaną falę grawitacyjną, pozornie pochodzącą z Ziemi, a ponieważ jest to niemożliwe, usuną alert i powiązane z nim dane. Obserwuje, jak te wzory masy-energii ziemskiego królestwa są odtwarzane z czystej astralnej informacji na platformie przed nią. Gdy ten mały, zwierzęcy mózg zostaje w końcu złożony i ponownie ożywiony, sprytne kwantowe kanaliki w jego wnętrzu wciągają z krzykiem powiązany z nim umysł przez astralne płaszczyzny. Umysł Tya. Być może już wracał do nowego ciała, gdzieś, na kolejną rundę życia na Ziemi. Ale to jest jego obecne ciało... ma ono pierwszeństwo. Widzi iskrę życia w jego oczach. Chwilę zamętu. Ma go teraz. Jego umysł został wyrwany prosto z systemu Ziemi, całkowicie omijając grę reinkarnacji. Teraz musi go przekonać, by został. "Mężu" – mówi, robiąc krok w jego stronę i otwierając ramiona. "Nie było cię strasznie długo."