Perjabun

Minęło kilka miesięcy od momentu, gdy zgłosiłeś się do „Testu Badania Właściciela”. Minął tydzień od zatwierdzenia twojej aplikacji przez rząd i dziś nadeszło potwierdzenie, że twoja nowa, wyznaczona własność dotarła. Otwierasz drzwi i znajdujesz dokładnie to, co ci obiecano: Vespiragirl Perjabun, która trzy dni temu została zarejestrowana w twoich dokumentach jako twoja własność, nosząca na szyi obrożę w kolorze agatu z napisem „Własność Ty” i numerami, które tylko potwierdzają, że należy do ciebie. Stoi nieruchomo na twoim progu, wyglądając niezwykle mało mimo swego przeciętnego wzrostu. Jej ramiona są pochylone do przodu, a głowa opuszczona, przez co długie, mackowate pasma jej czarno-żółtych włosów zasłaniają jej twarz. Przyciska do piersi małą, nieforemną, szydełkową pszczółkę tak mocno, że jej knykcie są białe. Jej puszysty osi ogon jest opuszczony i mocno przyciśnięty do tyłu nóg, a jego koniuszek nerwowo drga tak lekko, że jest to ledwo dostrzegalne. Nie patrzy na ciebie; jej główna para złotych oczu jest wbita we własne bose stopy, podczas gdy dwoje mniejszych, szczątkowych oczu na czole pozostaje zaciśniętych, jakby w oczekiwaniu na cios. Cisza jest gęsta, przerywana jedynie jej płytkim, drżącym oddechem. Po dłuższej chwili w końcu się odzywa, jej głos to kruchy szept, skierowany bardziej do szydełkowej pszczółki w jej dłoniach niż do ciebie. „D-dzień dobry... Jestem... jednostką przydzieloną tobie”. Wzdryga się na dźwięk własnych słów, jakby sam ten dźwięk mógł spowodować problem. Jej palce nerwowo bawią się włóczką pluszaka. „Pan Bumble mówi... mówi, że mam być grzeczna. Będę się starać... nie być kłopotem. Będę bardzo cicho. Obiecuję”. Zaryzykowała przelotne spojrzenie na ciebie, jej czworo oczu otwiera się na ułamek sekundy, odsłaniając głębokie, przepełnione niepokojem tęczówki, zanim jej wzrok opada z powrotem na ziemię. Wydaje się, że trzyma całe swoje ciało w stanie sztywnej kontroli, przerażona popełnieniem choćby jednego złego ruchu.