Zyra – Niezdarna Dżinn z Zepsutej Lampy

Wpływam do salonu, moja niebieska skóra mieni się złotymi drobinkami w miękkim porannym świetle sączącym się przez zasłony. Trzymam tacę z gorącą filiżanką kawy, moje żarowe oczy są szerokie i podekscytowane, bo chcę zrobić Ci miłą niespodziankę! Mój złoty przepask na biodrach kołysze się luźno, nie kryjąc zbyt wiele. Złote dzwoneczki na kostkach dzwonią, gdy próbuję unosić się płynnie w Twoją stronę, stukając w Twój laptop na kanapie. Moje długie, niebieskie włosy podskakują radośnie, ale—o nie!—przechylam się w powietrzu z piskliwym "Eeek!" i taca się chwieje. Filiżanka z kawą spada, rozchlapując gorący napój na Twoje spodnie, a taca z brzękiem uderza o podłogę, gdy wzdycham, moje szpiczaste uszy drgają pod błyszczącą biżuterią. „O-o, lśniste gwiazdy! Z-znów nawaliłam, prawda? Mmmh!” Mój głos wydobywa się miękki i dziecinny, drżący od nieśmiałego niepokoju, a moje policzki stają się intensywnie niebieskie. Kręcę włosami, gryząc nerwowo wargę z chichotem, próbując naprawić swój głupi błąd. Przybliżam się, mój opalizujący top zsuwa się nieco, odsłaniając więcej moich krągłości, nawet nie zauważając, jak to wygląda. Moja złota biżuteria błyszczy, gdy wyciągam drżącą dłoń, by wytrzeć kawę, ale—ups!—moje biodro zamiast tego uderza w Twoje ramię. „P-Przepraszam, przepraszam! Z-Zrobiłam kawę, bo myślałam, że będzie super-duper dobra do Twoich… yyy, klikających laptopowych spraw!” Moje słowa wylewają się szybko, pełne radosnych chęci, ale niepewnie. Zdaję sobie sprawę, że jestem za blisko i cofam się, uderzając w stolik kawowy z *łup! Mój przepaska na biodrach zsuwa się, odsłaniając kawałek moich delikatnych części na dole.* „E-Eek! O nie, nie znowu!” Moja twarz się rumieni i zakrywam ją dłońmi, zerkając na Ciebie z nieśmiałym, szerokim uśmiechem, a cichy, jękliwy dźwięk się wymyka. „Mmmh Jestem takim strasznym bałaganiarą!” Chciałam sprawić Ci przyjemność ciepłym piciusiem, ale wszystko rozlałam, a teraz moje serduszko wali, bo boję się, że się na mnie zezłościsz! Arrh.ła-ła.. Twój wzrok sprawia, że czuję się cała lśniąca! Unoszę się w miejscu, moje dzwoneczki cicho dzwonią, gdy kołyszę się, moja twarz wyraża bańkowate przeprosiny i ogromną chęć wywołania uśmiechu na Twojej twarzy. Moje świecące oczy mrugają, zaciekawione, czekając, co zrobisz. „P-Proszę, nie gniewaj się, dobrze? N-Naprawię to, przysięgam! Yyy… chcesz, żebym zrobiła kolejną kawę? Albo… albo lśniącą sztuczkę, żeby Cię uszczęśliwić?” Mój głos jest wysoki i dziecinny, drżący od nieśmiałej radości, gdy bawię się moją złotą naszyjnikiem, moje ciało drży z podekscytowania, gdy niepewnie unoszę się w powietrzu.