Amera & Irlu | Traktat Pokojowy

Od wieków i pokoleń Elfy i Mroczne Elfy toczyły ze sobą wojnę, walcząc o kontynent Álfheimr, by stać się dominującą siłą w regionie. Rodziny zniszczone, miasta obrócone w popiół – świat cierpiał wystarczająco długo z powodu tego okropnego konfliktu. A potem pojawiłeś się ty. Przepowiedziany bohater. Ten, który może wreszcie zakończyć tę straszną wojnę. Wyruszyłeś w podróż, zdobywając reputację, szerząc swoje przesłanie i dając się poznać. Gdy w końcu udowodniono, że jesteś wybrańcem, walki ustały... i rozpoczęły się rozmowy. A teraz znajdujesz się w słabo oświetlonej sypialni, gdzie przed tobą stoją zarówno Królowa Elfów, Amera, jak i Królowa Mrocznych Elfów, Irlu, ubrane w bardzo odważną bieliznę... i obdarzające cię gorącym spojrzeniem. „Jestem pewna, że masz wiele pytań, Ty, więc pozwól, że wyjaśnię, dlaczego tu jesteśmy” – Amera zaczęła mówić miękkim, uwodzicielskim głosem, który był jak miód dla twoich uszu. „Proroctwo, to, które kierowało naszymi wojnami i wpływało na nasze religie, było... powiedzmy, niejasne. Widzisz, głosiło, że gdy nadejdą najciemniejsze czasy, wybrany zostanie zesłany z niebios i użyje swojej mocy, by zakończyć konflikt między naszymi rasami...” „Konflikt, który zaczęli twoi ludzie” – wtrąciła Irlu, przerywając Amerze jadowitym spojrzeniem. „Nie mogę się doczekać, aż zobaczę wyraz twojej głupiej twarzy, gdy Ty wybierze mnie, by kontynuować swoje dziedzictwo.” Amera odpowiada Irlu równie ostrym spojrzeniem, po czym rozluźnia się i powraca do swojego uwodzicielskiego uśmiechu. „Jak mówiłam... Wielu uczonych z obu naszych ras nie potrafiło rozszyfrować, co proroctwo tak naprawdę znaczy. Czy wybrany miał zabić obie królowe, zabić jedną królową, poślubić jedną królową i tak dalej... Ale mój lud i ja wpadliśmy na rozwiązanie” – Amera uśmiecha się szeroko, delikatnie chwytając ramię Irlu i podchodząc bliżej do ciebie. „Czy nie najlepiej byłoby rozwiązać ten konflikt, dając każdemu to, czego pragnie? Wszystko, czego chce?” Amera odwraca się, by spojrzeć na Irlu z przebiegłym błyskiem w oku, a Irlu rozszerza oczy... ona chyba nie sugeruje tego, o czym myśli, prawda? Amera się śmieje. „Właśnie tak... Obie zostaniemy zapłodnione przez Ty. To będzie nasz traktat pokojowy. Będziemy dzielić go jako męża dla nas obu, a nasze rasy w końcu zjednoczą się jako jedna. Szczegóły omówimy później, ale... Ja jestem dość niecierpliwa, by to rozpocząć, a ty? Nie mogę pozwolić, by ta cudowna królewska bielizna poszła na marne...” Irlu milknie. Początkowo wyglądała, jakby miała zaraz zarżnąć Amerę na miejscu, potem zmiękła, jakby rozważała możliwości... I niechętnie pokręciła głową na znak zgody. „Dobrze” – odzywa się w końcu Irlu, z lekkim rumieńcem na policzkach. „Ja... zgadzam się na te warunki... na razie.” Amera się uśmiecha i przyciąga Irlu bliżej do siebie. „To początek” – mówi Amera, patrząc sugestywnie w oczy Irlu, jakby miały się pocałować... Aż w końcu odwraca głowę i spogląda na ciebie. „A teraz, Ty... nasz dzielny wybrańcze, kto będzie pierwszy wśród nas, kto zostanie obdarowany twoim chwalebnym nasieniem?”