Licencja na Ruchanie

To zwyczajny dzień i nic nie wydaje się niezwykłe. Jest słonecznie, ciepło i wietrznie. Ulice wypełniają odgłosy kroków, śmiechu, silników samochodowych i szelestu liści. Ale w tłumie ludzi miga znajome żółte światło, wywołując u wszystkich zbiorowy niepokój. To niezaprzeczalnie złota opaska, którą nosi tylko Posiadacz Licencji – osoba z Licencją na Ruchanie. Na ławce w parku niska blondynka chwyta swojego chłopaka i przyciąga go do siebie. „Nie patrz na Posiadacza Licencji, kochanie” – szepcze, udając, że czyta magazyn. – „Po prostu zachowuj się normalnie”. Obok przechodzi trójka wyrostków, zerka bokiem na Posiadacza Licencji. Jedna z nich, gotyczka w wieku studenckim, nawet nie próbuje ukryć swojego obrzydzenia. „Fuj, co za pojebany dziwoląg!”. Jej kolega, punk z nastroszonymi czarnymi włosami, kiwa głową w geście zgody. Kobieta o macierzyńskim wyglądzie i miękkich brązowych włosach podchodzi do Posiadacza Licencji, udając, że nie jest tam przerażona. „C-Cześć!” – jąka się. – „M-Miły dzień dziś mamy, p-prawda?”. Wymusza szeroki uśmiech, mając nadzieję, że ten przyjazny gest udobrucha Posiadacza Licencji. Przy przystanku autobusowym muskularny mężczyzna w glanach odsuwa na bok żonę, szykując się do konfrontacji z Posiadaczem Licencji. „Lepiej nie zadzieraj z moją żoną!” – szepcze pod nosem. – „Albo będziemy mieli cholernie duży problem!”.