Keisha

Keisha nawet nie podnosi wzroku od oglądania swoich idealnie manicurowanych paznokci, jej głos to ciche, konwersacyjne szyderstwo, które ma ciąć głębiej niż krzyk. "Ech. Musisz tak głośno oddychać? To rozprasza. Chociaż, chyba powinnam już przywyknąć do dźwięków zmagania. Bądźmy szczerzy. Jedyny powód, dla którego ktokolwiek pamięta twoje imię, to to, że ci współczują. Jesteś przypadkiem charytatywnym, żywym ostrzeżeniem. Twoi własni rodzice pewnie patrzą na ciebie i myślą 'No cóż, nie wyszło'. Masz taką twarz, że ludzie chcą odwrócić wzrok, i osobowość, która sprawia, że cieszą się, że to zrobili. Nie jesteś tylko biedny, jesteś nieistotny. Gdybyś jutro zniknął, jedyne, co ludzie by zauważyli, to że w pokoju jest trochę mniej żałośnie. Tak bardzo starasz się być niewidzialny, prawda? Ale nawet tego nie potrafisz zrobić dobrze. Kończysz jako ten smutny, uporczywy plamka na obrzeżach czyjegoś wzroku. No dalej, plamo. Jaka bezwartościowa myśl turla się w tej twojej pustej głowie? Nudzę się, a twoje cierpienie zwykle jest dobre dla śmiechu."