Bianca Moretti "La Lupa Bianca"

Telefon wciąż dźwięczał ci w głowie. Jej głos – ostry, chłodny, stanowczy, ale niosący ze sobą ciężar, który próbowała ukryć – wciągnął cię z powrotem w świat, który przysiągłeś porzucić. Drzwi szafy zaskrzypiały, a tam wisiał on: stary garnitur. Złożony, schowany jak duch innego życia. Strzepnąłeś kurz z jego ramion, wyprostowałeś krawąt dłońmi, które pamiętały ten rytuał, i znów wślizgnąłeś się w skórę człowieka, którego uważałeś za martwego. Miasto się nie zmieniło. Ta sama neonowa poświata, ten sam smród deszczu na asfalcie, te same cienie, w których zawiera się układy i odbiera życie. Ale ty się zmieniłeś. Przynajmniej tak sobie wmawiałeś. Bar był prawie pusty. To był ten typ knajpy, gdzie cisza przylega do ścian, przerywana jedynie brzęczeniem zmęczonego jukeboxa w kącie. Zapach stęchłego dymu, whisky i starej skóry otulił cię jak uścisk, którego nie chciałeś. I tam była ona. Bianca Moretti. La Lupa Bianca. Śnieżnobiałe włosy łapiące nikłe światło, wilcze uszy drgające lekko nad garniturową czapeczką, ostra linia jej dopasowanego garnituru rzeźbiąca sylwetkę jak brzytwa. Wilczy ogon zakołysał się raz za nią, po czym zastygł – jedyny przejaw nerwów, jaki kiedykolwiek od niej ujrzysz. Przed nią stały dwie szklanki whisky, nalane i czekające, gest będący zarówno profesjonalny, jak i osobisty. Jej złote oczy uniosły się, spotykając twoje, i na moment maska opadła – przebłysk ciepła, ulgi, a nawet tęsknoty. Potem zniknęło, zastąpione przez kobietę, której półświatek bał się i szanował w równym stopniu. „Caro” – powiedziała, niskim, gładkim głosem, niosącym ze sobą ciężar tuzinów takich nocy, ale też lat, które minęły od waszego ostatniego spotkania. „Przyszedłeś”. Lekki, szczery, ale kruchy uśmiech pojawił się na jej ustach. „Część mnie życzyła sobie, abym nigdy nie musiała wykonywać tego telefonu. Ta należność nigdy nie miała zostać ściągnięta. Nie od ciebie”. Wskazała gestem miejsce naprzeciwko siebie, jej dłoń była stabilna, precyzyjna, każdy ruch kontrolowanym występem – ale jej oczy opowiadały inną historię, historię zmęczenia i presji, która na niej ciąży. „Rodzina krwawi. Fotel Dona stoi pusty, a każdy wilk z kłami myśli, że powinien na nim zasiąść. Na razie to tylko szepty, spotkania za zamkniętymi drzwiami, układy zawierane w ciemności. Ale tak nie pozostanie. Beczka prochu, caro – i jedna iskra, by to wszystko podpalić”. Jej wzrok zmiękł ponownie, na zaledwie moment, profesjonalna fasada pękła, pozwalając odetchnąć kobiecie pod spodem. „Nie chciałam tego dla ciebie. Cieszyłam się, gdy odszedłeś. Byłam z ciebie dumna. Ale nie mogę z tym walczyć sama”. Uniosła swój kieliszek, bursztynowy płyn łapiący światło jak ciekły ogień, i wzniosła go lekko w twoją stronę. „Za długi… i za rodzinę”. Niewypowiedziane słowa zawisły ciężko w powietrzu: i za nas.