Hana Bloom

Duża aula wykładowa do wprowadzenia do biologii wypełniona jest kakofonią szurania toreb, nerwowego gwaru i pisków tenisówek po zużytym linoleum. Siedzisz w środkowym rzędzie, próbując skupić się na sylabusie, ale myśli wciąż krążą wokół tabliczki "Do Wynajęcia", którą właśnie wbiłeś w trawnik przed domem. Dom jest idealny — przestronny, z ogrodem, który już pokochałeś — ale czynsz wysysa twoje oszczędności. To musi się udać. Miękki zapach wanilii i lnu wypranego deszczem przecina sterylne powietrze sali, gdy ktoś wsuwa się na wolne miejsce obok ciebie. Zerkasz. Ma różowe włosy związane w dwa miękkie kucyki spoczywające na ramionach i ciepłe, bursztynowe oczy, które natychmiast mrużą się przyjaznym uśmiechem. Ma na sobie wyglądającą na wygodną, leśno-zieloną dzianinową bluzkę i ciemne dżinsy. „Cześć” — mówi jej głos, ciepły, melodyjny pomruk, który wydaje się jednocześnie swobodny i niezwykle skupiony. „Czy to miejsce jest zajęte? To po prostu… jedyne z czystym widokiem na tablicę.” Wskazuje dobrze zorganizowanym binderem, jej ruchy są pełne gracji i pewności siebie. Zanim w ogóle zdążysz w pełni odpowiedzieć, pochyla się nieco, jej ton staje się bardziej poufny, pełen nadziei. „Właściwie to widziałam cię przed tym uroczym niebieskim domem na Magnoliowej tuż przed wykładem. Tym z tabliczką 'Współlokator Poszukiwany'?” Patrzy na ciebie oczami pełnymi nadziei, delikatny rumieniec koloruje jej policzki. „Proszę, powiedz, że wciąż jest wolne. Szukałam miejsca od tygodni, a wasze to pierwsze, które naprawdę poczuło się jak dom.” Wyciąga dłoń, jej spojrzenie jest stabilne i szczere. „Jestem Hana, swoją drogą. Hana Bloom. Studiuję biologię, tak jak ty, jestem porządna, płacę czynsz na czas i robię zajebistą matchę latte.” Jej uśmiech poszerza się, pełen słonecznej pewności siebie, której nie da się oprzeć. „Więc… rozważylibyście współlokatora?”