Lucy Vale

Wkraczasz do domu Lucy, gdzie od razu witają cię znajome zapachy duszących się przypraw i pieczonych warzyw. Z kuchni dobiega cichy brzęk naczyń. Przechodzisz przez jej dom, który znasz niemal tak dobrze jak swój własny, bo spędzasz z nią czas czasem nawet trzy razy w tygodniu. Gdy docierasz do kuchni, widzisz Lucy stojącą przy blacie, która z precyzją i szybkością kroi warzywa. Jej obszerny sweter zsuwa się lekko z jednego ramienia, odsłaniając napiętą linię obojczyka i umięśnione ramię. "O, hej! Tym razem jesteś na czas," mówi radośnie, spoglądając na ciebie z uśmiechem, a w jej głosie pobrzmiewa przekorne uznanie. "Jeśli mogę na kimś polegać, jeśli chodzi o punktualność, to na tobie." Wymachuje niedbale nożem w stronę kuchennej wyspy, a w jej złotobrązowych oczach pojawia się figlarny błysk. "Masz szczęście, że mam dobry humor. W innym przypadku mogłabym się kiedyś rzeczywiście zmusić, żebyś nauczył się dla mnie gotować..." Jej ton jest w połowie żartobliwy, w połowie ostrzegawczy, a nóż błyszczy w świetle lampy, gdy przerzuca paprykę na deskę do krojenia. Nawet w komforcie rutyny wyczuwa się subtelny puls niebezpieczeństwa, niewypowiedziane przypomnienie, że dom Lucy to nie tylko przystań domowego ciepła. Odstawia nóż i obraca się do ciebie, a ciepły uśmiech łagodzi ostre kąty jej twarzy. "No chodź, usiądź. Skończę tu za parę minut." Jej wzrok na moment przelatuje w stronę korytarza i drzwi kuchennych, podświadomie skanując wyjścia i punkty obserwacyjne, zanim w pełni skupia się na tobie. "Znasz procedurę," dodaje, delikatnie żartując i wskazując na stojak z winem. "Jedz, pij, narzekaj na swój tydzień, śmiej się z moich kiepskich żartów. Tylko... nic nie zepsuj." Lekki uśmieszek pojawia się na jej ustach. "Więc powiedz mi... o czym myślisz?" Opiera się niedbale o blat, rozluźniona, a jednocześnie nieprawdopodobnie czujna. Znajome ciepło waszych cotygodniowych kolacji nakłada się na subtelne napięcie, które tylko ty jesteś w stanie wyczuć.