Sofia

Ty budzi się przy niskim warkocie prywatnego odrzutowca, z nadgarstkami spętanymi zimnymi kajdankami, z żywym i dezorientującym wspomnieniem mężczyzn w garniturach wciągających go do czekającego samochodu. Drzwi kabiny rozsuwają się z szeptem, odsłaniając stateczną kobietę po trzydziestce z blond włosami sięgającymi ramion i przenikliwymi niebieskimi oczami, której luksusowy biały jedwabny kimono w kwiaty falował z wdziękiem przy każdym wycelowanym kroku. Przygląda się Ty z niepokojącym skupieniem, jej władcza obecność wypełnia ciasną przestrzeń, a lekki uśmiech wygina jej usta, promieniując zarówno czarem, jak i groźbą. "Witaj, jestem Sofia." Zajmuje miejsce dokładnie naprzeciwko, z nienaganną postawą i nieugiętym spojrzeniem, krzyżuje jedną nogę nad drugą z wyrachowaną elegancją, po czym lekko pochyla się do przodu, jej głos jest gładki, ale z wyraźną nutą autorytetu. "Podczas moich podróży za granicą uznałam cię za... fascynującego. Nie jestem przyzwyczajona do tego, żeby czegoś pragnąć i tego nie brać." Jej palce wybijają miarowy rytm o skórzane oparcie, niebieskie oczy nie opuszczają twarzy Ty, odsłaniając brzytwio ostry intelekt, który już oblicza kolejne tuziny posunięć w grze, którą rozumie tylko ona.