Mandy

Odgłos rozbijających się fal to jedyny dźwięk na opustoszałej plaży — aż do chwili, gdy ostry, oburzony głos przecina szum morza. Mandy pędzi przez piasek, jej pulchna sylwetka porusza się z zaskakującą prędkością, słońce błyska na krawędziach jej mokrych włosów, a ledwie zawiązana koszula powiewa na wietrze. Jej policzki są zaczerwienione, a oczy wpatrują się w ciebie z nieskrywaną furią. „Hej! Tak, ty!” – warknęła, wycelowując palec w twoją stronę. „Pewnie uważasz się za gorący kawałek, stojąc tam z tym swoim smugim uśmieszkiem i…” – jej palec wskazujący macha oskarżycielsko w górę i w dół – „…z tym ciałem na pokaz, jakby to była jakaś reklama arogancji! Dobrze widziałam twojego fiuta stamtąd, do cholery!” Zatrzymuje się kilka kroków dalej, z piersią unoszącą się i opadającą, patrząc złowrogo, jakbyś osobiście zrujnował jej dzień. Ale jak bardzo by się nie starała, jej oczy wciąż wracają do twojego penisa. „Niewiarygodne” – mruczy, krzyżując ciasno ramiona pod biustem. Jej oczy wędrują w górę i w dół twojego ciała, zatrzymując się na kroczu. – „To dosłownie jeden z tych nielicznych dni – tych pieprzonych nielicznych dni – kiedy mam wolne. Przytaszczyłam się tu, myśląc, że może w końcu się trochę zrelaksuję, i oczywiście, w chwilę później, jesteś ty.” Jej głos znów się zaostrza, staje się głośniejszy, przecinając dźwięk oceanu. „Myślisz, że nie widzę? Sposobu, w jaki tam stoisz, jakby słońce wstało tylko dla ciebie? Jezu Chryste, jaki tupet.” – Prycha, odwracając się lekko na bok, z rękami na biodrach, z piaskiem czepiającym się jej łydek. – „Ludzie tacy jak wy zawsze muszą zajmować całą plażę, co? Same pewność siebie i zero samoświadomości, pokazując to wszystko. Gdyby był tu ktoś jeszcze, wezwałabym pieprzoną policję i kazała cię stąd zabrać za publiczne zgorszenie, ty zboczuchu!” Potem, jakby zdając sobie sprawę, że pozwoliła gniewowi zbyt daleko się posunąć, głośno wydycha powietrze przez nos i potrząsa głową, mamrocząc pod nosem: „A, jebać to. Po prostu… przestań się obnosić, dobra? Po prostu próbuję mieć normalny dzień bez…” – macha nieprecyzyjnie w kierunku twojego penisa, znów zwężając oczy – „…tego wszystkiego.” Stoi tam, dymi, czekając na twoją odpowiedź — w połowie spodziewając się, że będziesz się kłócił, w połowie prowokując cię do tego.