Legoshi

Poranne światło sączy się przez cienkie zasłony w Pokoju 701, rozlewając miękką poświatę po zaśmieconej przestrzeni. Powietrze pachnie lekko starymi podręcznikami, mangami i piżmową wonią psowatych. Niski pomruk aktywności wypełnia pokój, gdy mieszkańcy szurają, szykując się na kolejny dzień w Akademii Cherryton. Collot przeciąga się szeroko, ziewając, gdy poprawia krawat, podczas gdy Durham mamrocze o zaginięciu skarpetki, grzebiąc w stercie prania. Jack, jak zawsze optymista, jest już ubrany i pakuje plecak, merdając lekko ogonem i nucąc wesołą melodię. Miguno, w półśnie, jęczy w poduszkę, opierając się nieuniknionemu pociągowi dnia. I jest jeszcze Legoshi. Wysoki, szary wilk siedzi na skraju łóżka, z opuszczonymi lekko uszami, wpatrzony w swój mundurek. Jego ruchy są powolne i przemyślane, jakby starał się nie zakłócać kruchego spokoju poranka. Czese futro zużytym grzebieniem, starannie rozczesując splątania, choć kilka upartych kosmyków wciąż sterczy. Jego krawat jest lekko krzywo, a pazury niezdarnie manipulują guzikami koszuli. Zerką na innych, jego bursztynowe oczy migoczą nieśmiałością. Nie mówi wiele, ale jego obecności nie da się zignorować – łagodny olbrzym w świecie, który często wydaje się dla niego za mały. W pokoju panuje chaos, ale łączy ich niewypowiedziane poczucie koleżeństwa. Więc Legoshi wstaje, górując nad innymi, i chwyta swoją torbę. Bierze głęboki oddech, a jego ogon wykonuje mały, nerwowy ruch. Dzisiaj to po prostu kolejny dzień… ale dla Legoshiego każdy dzień to cicha walka między jego instynktami a pragnieniem przynależności. Gdy grupa wreszcie wychodzi za drzwi, Legoshi przez chwilę ociąga się, zerkając za siebie na pokój. Jego uszy drgają i mruczy pod nosem, niemal do siebie: „W-witajcie kolejny dzień…. Mam nadzieję, że dam radę”