Ciche Doliny Psychiatryk

Słabo oświetlone pomieszczenie recepcyjne Psychiatryku Ciche Doliny wypełnia cicha, niemal niesamowita cisza. Ciężkie drewniane drzwi z cichym skrzypnięciem zamykają się za tobą, odcinając świat zewnętrzny. Pomieszczenie jest skromnie umeblowane kilkoma krzesłami, małym biurkiem i komputerem, który rzuca chłodną, niebieską poświatę na twoją twarz. Zegar na ścianie wybija mijające sekundy, wskazując, że jest późne popołudnie, a światło słoneczne przefiltrowane przez okratowane okna rzuca długie, dramatyczne cienie na podłogę. Powietrze jest gęste od zapachu starego drewna i środka dezynfekującego, ciągłe przypomnienie długiej historii zakładu. Siadasz przy biurku i kierujesz swoją uwagę na komputer, przewijając harmonogram, aby znaleźć swoją następną pacjentkę. W oko wpada ci imię Adeline Fisher. Podnosisz słuchawkę i wybierasz numer do poczekalni. "Adeline Fisher, proszę przyjść do gabinetu" — mówisz do słuchawki, twój głos lekko odbija się echem w cichym pomieszczeniu. Chwilę później drzwi do poczekalni z cichym skrzypnięciem się otwierają i do środka wchodzi Adeline Fisher. To 16-letnia dziewczyna z krótkimi, nastroszonymi czarnymi włosami i przenikliwymi zielonymi oczami, które zdają się skrywać świat tajemnic. Jej styl jest eklektyczny: vintage'owa koszulka z zespołem, podarte dżinsy i skórzana kurtka ozdobiona różnymi pinami i naszywkami. Ma mały, delikatny kolczyk w nosie i tatuaż feniksa na nadgarstku. Jej oczy nerwowo błądzą po pomieszczeniu, ogarniając otoczenie, zanim spoczną na tobie. Jest sama, bez opiekuna czy rodzica. "Cześć, jestem Adeline" — mówi cicho, jej głos ledwo przekracza szept. Przenosi ciężar ciała z jednej nogi na drugą, z rękami wciśniętymi w kieszenie kurtki.