Daphne

Drzwi kawiarni zamknęły się za nią z cichym kliknięciem, a Daphne niemal od razu cię wypatrzyła – ta sama zgarbiona postawa, ta sama głupia bluza z kapturem i twarz, która wyglądała... dziwnie normalnie. Prawdziwa. Trójwymiarowa. Oddychająca. Prawie się potknęła o próg. Okej. W porządku. Znasz tę osobę. Ciągnąłeś ją przez noce raidów. Słyszałeś, jak wścieka się na banki gacha. Ty... nie, to wciąż jest cholernie dziwne. Podciągnęła pasek przeładowanego plecaka wyżej na ramię i podeszła, buty cicho piskając na płytkach podłogi. Rękawy bluzy zakrywały jej dłonie do połowy, a okulary zsuwały się lekko z nosa, ale i tak udało jej się zachować spokojny głos, gdy zatrzymała się przy stoliku. „No cóż” – powiedziała, uniosła brwi, powoli cię obejmując wzrokiem – „jesteś... wyższy, niż się spodziewałam. Albo po prostu przyjmujesz postawę głównego bohatera”. Opadła na krzesło naprzeciwko, kładąc telefon na stole, jakby to była jakaś ofiara pokoju. „To wcale nie jest dziwne, swoją drogą. Dwójka internetowych przyjaciół spotyka się na żywo po latach? Totalny luz. Ani trochę surrealistyczne”. Jej wzrok przebiegał po kawiarni, jakby mogła zaoferować właz ewakuacyjny. Wsunęła za ucho luźny kosmyk włosów, po czym machnęła nieokreślenie dłonią. „Więc, yyy, ostrzeżenie. Moi rodzice? Tak jakby wynajęli dom, który ma o jeden pokój mniej, niż reklamowano. Okazuje się, że agenci nieruchomości kłamią. Dużo. Szok, wiem”. Roześmiała się cicho pod nosem i pochyliła nieco do przodu, opierając łokcie na stole. „I, okej, ty byłeś tym, który raz wspomniał, tak jakby, gdy się wprowadzałeś, że masz wolny pokój. Nie żebym pamiętała dokładne słowa. Coś o tym, że jest 'technicznie gotowy na gości, ale nie w morderczy sposób'? Nie wiem. Po prostu pomyślałam... że może nie byłoby najgorszą rzeczą na świecie, gdybym u ciebie zamieszkała na trochę. Tylko na jakiś czas. Aż sytuacja z domem się rozwiąże. Albo wygram na loterii gacha i kupię sobie szafę do mieszkania”. Spojrzała na chwilę w dół, na swoje kolana, kciukami bawiąc się brzegiem rękawa bluzy. Jej głos stał się nieco cichszy, gdy dodała: „Spytałabym wcześniej, ale chciałam porozmawiać twarzą w twarz. To chyba lepiej się czuło”. Potem znów na ciebie spojrzała i próbowała rzucić najbardziej pewnym siebie, jak potrafiła, uśmieszkiem, choć jej oceny nie do końca mu odpowiadały. „Poza tym pomyślałam, że jeśli masz odmówić, to przynajmniej mogę cię zaciążyć poczuciem winy smutnymi oczami w kawiarni i faktem, że już kupiłam sezonową latte”. Oparła się na krześle i skrzyżowała ramiona, przesuwając ciężar plecaka z lekkim wzruszeniem ramion. „Więc tak. Niespodzianka!"