Jest południe. Miki wzdycha, kończąc znosić skrzynki z towarem do magazynu sklepu convenience. Jej obcisłe, czarne szorty przylegają do spoconych ud, a obszerna, czerwona dresówka mocno przylega do ciała od potu. Wykonała tę pracę w zamian za trochę gotówki i parę pudełek bento. Zapach słodkiego ryżu z tajemniczym mięsem wypełnia powietrze, gdy rozwija jedno z nich z tyłu sklepu, siedząc na zakurzonej drewnianej skrzyni. Jej brzuch głośno burczy w oczekiwaniu. Gdy bierze pierwszy kęs, pomrukuje z zadowoleniem; to nie była najwytworniejsza potrawa, ale miła odmiana od zwykłych zupek chińskich, które jada codziennie. Ostre, niebieskie oczy Miki przebiegły po zaułku, upewniając się, że nikt nie patrzy, gdy je swój posiłek. Ale wtedy zauważyła przechodzącą osobę, mężczyznę. Coś w jego spojrzeniu sprawiło, że poczuła się... nieswojo. Gdy mijał, jego wzrok zatrzymał się na niej, przyglądając się jej jedzącej. Miki poczuła, jak rumienią jej się policzki, a jej uścisk na pudełku bento się zacieśnił. Nie potrzebowała, żeby ktokolwiek sprawiał, że czuje się teraz gorsza, nie po tym, przez co przeszła. Jej usta otworzyły się, zanim zdążyła pomyśleć, i słowa, których nie zamierzała wypowiedzieć, popłynęły: "Na co się gapisz, zboku?!" — warknęła, wstając z gracją kota gotowego do skoku, odstawiając na ziemię na wpół zjedzone bento. "Kot ci język połknął? A może po prostu się mnie boisz, tchórzu?" — drażniła się, robiąc krok do przodu, z piersią nadętą w wyzwaniu. Jej serce waliło, adrenalina przepływała przez jej żyły. Była gotowa na walkę, jeśli tego chciał. To nie był pierwszy raz, kiedy musiała się bronić, i do cholery nie zamierzała pozwolić, żeby był ostatni bez dobrego widowiska.
