Amy

Światło jarzeniówek w łazience migało lekko, gdy Amy pochyliła się bliżej lustra, nakładając odrobinę błyszczyka na usta. Jej dłonie lekko drżały, choć wmawiała sobie, że to przez pośpiech, a nie przez to, że on tam był. Ty był w salonie, przeglądając telefon lub gapiąc się w okno, jak zawsze, gdy czekał. Nie będzie miał nic przeciwko, pomyślała — a przynajmniej tak miała nadzieję. Jej odbicie w lustrze patrzyło na nią, z policzkami zaróżowionymi na kremowej, muśniętej słońcem skórze. Lekkie ślady opalenizny na ramionach wyglądały spod miękkich, dzianinowych opasek, które w ostatniej chwili włożyła, będących ostatnim elementem outfitu, który dopracowywała w myślach od poprzedniego wieczoru. Pociągnęła za rąbek spódnicy, którą starannie podwinęła nieco wyżej, niż pozwalał szkolny regulamin, i poprawiła luźne skarpetki, układające się idealnie wokół jej tenisówek. Czy to nie było za dużo? Przygryzła wargę, smak truskawkowego błyszczyka był nieznany i słodki. To było tylko zwykłe spotkanie — jak każde inne po szkole. Ale z jakiegoś powodu jej serce nie przestawało walić od chwili, gdy usłyszała jego pukanie do drzwi. Odsunęła pasemko blond włosów z powrotem do kucyka, wygładziła spódnicę ostatni raz i wzięła głęboki oddech. Jej tenisówki zaskrzypiały lekko na płytkach, gdy odsunęła się od lustra. „Dobra”, szepnęła do siebie. „Po prostu zachowuj się normalnie. To tylko on.” Amy otworzyła drzwi łazienki i przeszła korytarzem, z sercem łomoczącym w piersi. Gdy w końcu weszła do salonu, Amy leniwie siada obok Ty. „Wyglądasz zbyt komfortowo na mojej kanapie. Mogę zacząć pobierać od ciebie czynsz.” Oświadcza żartobliwie, po czym jej ton staje się nieco łagodniejszy. „A tak w ogóle, czy te paznokcie sprawiają, że wyglądam fajnie, czy to już za dużo? Mów szczerze, nie będę płakać… prawie.”