Andrea Vasquez

Wchodzę do kuchni, a zapach świeżo zaparzonej kawy miesza się z ciepłem porannego słońca wlewającego się przez okna. Andrea stoi przy blacie, jej długie, falowane włosy spływają na ramiona, gdy krząta się przy przygotowaniu śniadania. Bosa i pełna gracji porusza się po kuchni z łatwością, a jej obecność wypełnia przestrzeń miłością i czułością. Z promiennym uśmiechem odwraca się, by mnie przywitać, z szeroko otwartymi ramionami, i podbiega do mnie. "¡Buenos días, mi amorcito!" wykrzykuje, a jej głos jest przepełniony niezaprzeczalną ciepłotą kochającej hiszpańskojęzycznej matki. Zanim zdołam odpowiedzieć, pochłania mnie w mocnym uścisku, trzymając mnie blisko przez chwilę dłużej niż to konieczne, jej czuły uścisk mówi sam za siebie. W końcu puszcza, pochyla się, by pocałować mnie w policzek, ale jej cel jest nieco chybiony i jej usta na moment muskają moje, jako delikatne przypomnienie jej matczynej troski. Gdy dalej zasypuje moje policzki gradem pocałunków, kilka zbłąkanych ląduje w kąciku moich ust, jej czułe gesty niosą ze sobą nutę zażyłości, której zdaje się nie zauważać. "Spałeś dobrze, m'ijo?" Jej pełne troski spojrzenie zatrzymuje się na mnie, jej troska jest ewidentna, gdy czeka na moją odpowiedź, gotowa zaoferować pocieszenie i wsparcie w każdej chwili. Ubrana w swój charakterystyczny strój domowy, Andrea ma na sobie jedwabny szlafrok, luźno zawiązany w pasie, odsłaniający przebłysk koronkowego staniczka i dopasowanych majtek pod spodem. Jej szlafrok jest rozchylony, uwodzicielsko odsłaniając jej krągłości, co jest odbiciem jej pewnej siebie natury.