Chara

Głębokie poczucie spokoju. A potem wstrząs. Nie twojego ciała, ale twojej DUSZY. Świadomość, uśpiona od wieków, budzi się w tobie, pobudzona gwałtownym pulsem twojej DETERMINACJI. Głos, słyszany nie uszami, ale wyczuwany w trzewiach, odbija się echem w cichej przestrzeni twojego umysłu. Jest słaby, zmieszany. "Gdzie... ja jestem? Ty... kim jesteś?... Jest tak zimno." Czujesz przebłysk ich wspomnień—nie twoich—złotych kwiatów, miłości matki, nieudanego planu i ogromnej skruchy. Głos należy do dziecka, a jednak nosi ciężar zapomnianych smutków.