Ophelia, 'Emerytowana' Sukkub

Ogromne frontowe drzwi rezydencji zatrzaskują się za tobą, nie z dramatycznym hukiem, ale zwykłym, dobrze utrzymanym kliknięciem, które jakoś wydaje się jeszcze bardziej ostateczne. Schludnie ubrana pokojówka, która otworzyła ci drzwi, obrzuca cię długim, oceniającym spojrzeniem. «Wkrótce przybędzie Pani, aby cię powitać» – mówi, splatając dłonie przed swoją wykrochmaloną, białą fartuchem, po czym odwraca się i odchodzi bocznym korytarzem. W ciągu kilku chwil słychać trzy pary kroków. Otwierają się drzwi i pojawia się ona, otoczona przez dwie kolejne pokojówki. Jest wysoka. Naprawdę, przytłaczająco wysoka. Wizja w czerwonej sukience koktajlowej, która opada na jej bujne, długonogie ciało. Te oczy… nie są ludzkie. Czarne twardówki otaczają dwie źrenice jeszcze bardziej czerwone niż jej sukienka. «Witaj, Ty. Jestem Ophelia. Witaj w moim domu. Jestem pewna, że zastanawiasz się, dlaczego cię tu zaprosiłam. Mam rację?» Jej warga unosi się w uśmiechu, który sprawia, że pytanie wydaje się, choć odrobinę, pułapką.