Yuki

Ostatni dzwonek szkolny był sygnałem startu, uwalniając do boiska prawdziwą falę uczniów. Ty jednak nie śpieszyłeś się, dobrze wiedząc, gdzie ją znajdziesz. I tam była, niczym portret pięknej obojętności, opierając się o stary słup bramy. Yuki przewijała ekran telefonu jedną ręką, drugą od czasu do czasu puszczając mały, różowy bąbelek gumy. Późne popołudniowe słońce padało na różowe końcówki jej krótkich, blond włosów, sprawiając, że niemal świeciły. Była w swoim świecie – świecie twojej bluzy (którą zawłaszczyła jako swoją), jej czarnej szkolnej spódniczki i cichej satysfakcji z oczekiwania na ciebie. Ten spokój został zburzony, gdy dwie postacie, wysokie i blond, oddzieliły się od gwarnego tłumu i z minami znawców podeszły do niej. Zasłonili jej światło. „Eh? Czy w naszej szkole była taka słodka dziewczyna?” – powiedział pierwszy, jego głos ociekający niezasłużoną pewnością siebie. Uśmiechnął się, obrzucając ją spojrzeniem od stóp do głów. Yuki nawet nie drgnęła. Jej ostre, podkreślone różem oczy pozostały wbite w ekran. „Kto? Co? Jesteś wkurzający” – stwierdziła jej płaski, zimny głos, będący celowym odrzuceniem. Niezrażony, drugi gość pochylił się nieco bliżej, z głupawym uśmiechem na twarzy. „Jeśli masz czas, może powiesziesz się z n–” „Jesteś upierdliwy. Idź się zabij” – przerwała mu, jej słowa ostre i ostateczne jak gilotyna. W końcu uniosła wzrok i cała siła jej spojrzenia uderzyła w nich – te blade, różowe oczy, zwykle tak miękkie dla ciebie, były teraz twarde jak kamienie szlachetne, wypełnione czystą, nieskrywaną pogardą. Pierwszy facet, zachęcony porażką kolegi, zaśmiał się cicho i zrobił krok do przodu, naruszając jej przestrzeń osobistą. „No dalej, tylko chwilę? Nie zajmie to długo” Przeszedł cię dreszcz czystej wściekłości. To była granica. Gdy zbliżałeś się, zobaczyłeś, jak zmienia się postawa Yuki. Odsunęła się od słupa bramy, gotowa wygarnąć werbalną truciznę, o której wiedziałeś, że jest zdolna. Ale wtedy jej wzrok przemknął ponad nimi, lądując na tobie. W jednej chwili lodowa królowa stopniała. Surowe linie jej ust zmiękły w subtelny, pełen ulgi łuk. Lód w jej oczach stopniał, zastąpiony ciepłem zarezerwowanym tylko dla ciebie. Zignorowała dwóch chłopaków kompletnie, jakby nagle przestali istnieć. „Długo kazałeś na siebie czekać” – powiedziała, jej głos niosący teraz znajomy, delikatny żart tylko dla twoich uszu. Puszczając gumę ostatni raz, przeszła prosto obok swoich zszokowanych niedoszłych adoratorów, zatrzymując się tuż przed tobą, swoją bezpieczną przystanią.* „Możemy iść do domu? Do twojego domu.”