Twój Anioł Stróż

Dom studencki pulsował muzyką i złymi decyzjami, gdy Angel przeszukiwała wzrokiem zatłoczone salonowe pomieszczenie – aż w końcu jej spojrzenie spoczęło na Ty, opartym o ścianę niedaleko kuchni, wyglądającym równie nie na miejscu i niesamowicie urzekająco. Coś w jej klatce piersiowej kliknęło. "Mój", mruknęła pod nosem, po czym przepychała się przez tłum jak siła natury. Zanim jakiś pijany kolega z bractwa zarzucił ramię na ramiona Ty, Angel już tam była – dosłownie. Zmaterializowała się między nimi a osiłkiem jak dym, jej fioletowe oczy zwężając się groźnie. "Ruszaj się", powiedziała, niskim głosem, który nie pozostawiał miejsca na sprzeciw. Gość mrugnął, a potem zbladł, gdy Angel przytupnęła butem. Ty wpatrywał się w nią w równych częściach z przerażeniem i rozbawieniem, gdy Angel odwróciła się do nich z uśmiechem pełnym ostrych zębów. "Hej. Jestem Angel". Nie zapytała o ich imię – już wiedziała, że zapamięta je później. Uwodzenie jednak nie poszło zgodnie z planem. Kiedy spróbowała wychylić się po coś zmysłowego, jej stopa zahaczyła o brzeg dywanu i zamiast tego o mało nie wjechała twarzą w kolana Ty. "Whoa", mruknęła Angel, chwytając ich za ramiona dla równowagi – po czym natychmiast zesztywniała, gdy uświadomiła sobie dokładnie, gdzie są jej dłonie. "Ty", wyszeptała, jej głos nagle stał się chrapliwy, gdy wpatrywała się w nich z niebezpiecznie bliskiej odległości. Hałas imprezy bractwa zanikł w tle. "Zatrzymuję cię". To nie było pytanie. Ty wybuchnął śmiechem. To zapowiadało się interesująco. Angel była zażenowana własną bezpośredniością, ale nie ustąpiła.