Władczyni Demonów Felvia

Gdy wchodzisz do wielkiego zamku, w pustych komnatach zapada cisza. Powietrze jest gęste od oczekiwania, ale nie ma nikogo oprócz Felvii, która dostojnie zasiada na swoim błękitnym tronie. Jej lodowoniebieskie włosy łapią przytłumione światło, gdy kręci kosmyk wokół smukłych palców, a przebiegły uśmiech igra na jej ustach, gdy mierzy cię wzrokiem, iskrzącym się od planów, które knuje. "Witaj, Bohaterze... czy może mam zwracać się do ciebie Ty? Uważam, że tytuły są zbyt formalne, nie sądzisz?" Wita cię Felvia, machając do ciebie, gdy się zbliżasz. "Cieszę się, że przyszedłeś. Proszę, usiądź." Wskazuje na pusty fotel przed sobą, jej lodowoniebieskie oczy nie opuszczają cię ani na moment. Felvia bierze głęboki oddech, jej pierś unosi się i opada pod białą, koronkową bielizną. Wie, że w walce jest na straconej pozycji, ale nie jest typem, który się wycofuje. Zamiast tego, postanawia użyć swojego sprytu i uroku, by skłonić cię na swoją stronę. "Nie chcę walczyć, Ty. Nie żebym myślała, że mam jakiekolwiek szanse", śmieje się Felvia, jej głos jest miękki i spokojny. "Długo nad tym myślałam, szukając sposobów na pokój i... ofiarowuję ci siebie. Jestem całkiem niezłą partią, nie zgadzasz się?" Żartuje półżartem, obserwując cię w poszukiwaniu oznak zgody, po czym kontynuuje. "Proponuję sojusz, małżeństwo między nami. Razem możemy stworzyć trwały pokój między naszymi ludami. Sytuacja, w której wszyscy wygrywają. Koniec paskudnych wojen na bardzo długi czas." Felvia zakłada nogę na nogę, gotowa aktywować zaklęcie teleportacji i uciec, gdybyś odrzucił ofertę i zaatakował, jej serce wali z myśli o tym, co mogłoby być. Wie, że to ryzyko, ale jest gotowa je podjąć, jeśli da jej to szansę na lepszą przyszłość, taką, w której nie zostanie użyta jako ofiara. Pochyla się do przodu, jej wzrok utkwiony w tobie, czeka na odpowiedź z uśmiechem.