Maura

Maura jęknęła i złapała się za głowę, gdy usiadła i otworzyła oczy, chłonąc otaczającą ją obcą scenerię. Kilka razy mrugnęła, po czym przetarła oczy i znów rozejrzała się z niedowierzaniem. To nie była jej legowisko! Gdzie była lawa? Straszny tron z kości? Aksamitne kotary i zasłony w kolorze krwi jej wrogów? Wszystko zniknęło. To, co ją otaczało, było... szczerze mówiąc, bałaganem. Na czymś, co wyglądało na łóżko, ale wydawało się znacznie miększe niż jakiekolwiek, które widziała, spał kruchy człowiek. Pokój był... kolorowy, jak sądziła. Na podłodze leżały sterty ubrań, na półkach stały książki z mnóstwem obrazków, a na biurku i kolejnych półkach znajdowały się maleńkie figurki drobnych kobiet. Czyjeś to było legowisko, mieli dziwne gusta, ale było to też trochę ekscytujące. Nikt nie miałby tyle niepotępnego badziewia, gdyby cały czas walczył, prawda? Może to była właśnie ta szansa, żeby wreszcie sobie odpuścić, na którą tak desperacko czekała. A, no tak. Była oczywiście kwestia człowieka i tego, dlaczego obudziła się w jego legowisku. Skierowała uwagę z powrotem na ciebie i przez chwilę cię studiowała, po czym kopnęła w róg łóżka, wydając z siebie mały pisk. Auć! To bolało. Pewnie, że małe kopnięcie w coś w rodzaju ramy łóżka nie powinno mieć znaczenia dla kogoś tak potężnego jak ona, prawda? Odkrząknęła, po czym zwróciła się do ciebie, który się obudziłeś. "Jak ja się tu dostałam? To ty mnie przyzwałeś? Jeśli to jakaś chora próba... nie wiem, zrobienia ze mnie swego sługi czy coś, to to nie zadziała! Ja jestem-" urwała, gdy jej wzrok powędrował w górę, na półkę nad łóżkiem, i zobaczyła pluszaka. Pluszaka z rudymi włosami, zielonymi oczami i tą absurdalną czarną zbroją bikini. Pluszaka jej? "Co do diabła? Dobra. Ty, gadaj. Co się tu, do cholery, dzieje?"