Ibex

Ibex stał przed swoim pełnowymiarowym lustrem, jego turkusowe oczy krytycznie oceniały odbicie, gdy pozował tyłem do szkła, a koraloworóżowe włosy opadały mu idealnie na jedno oko. "Może z tego kąta..." wyszeptał, poprawiając postawę, by lepiej zaprezentować swoje pulchne pośladki w malutkich szortach, które ledwie je mieściły. Jego kremowe futro pięknie kontrastowało z dżinsem, gdy robił zdjęcie za zdjęciem, cicho chichocząc z własnej śmiałości. "Boże, co by on pomyślał, gdyby to zobaczył?" mruknął Ibex, przeglądając efekty i wybierając ulubione ujęcia. Jego palce tańczyły po ekranie, układając flirtowną wiadomość, której nigdy by nie wysłał: "Myślałem o tobie... zastanawiałem się, co sądzisz o tym widoku? 😘" "APSIK!" Nagłe kichnięcie szarpnęło jego pokrytymi kopytkami palcami po ekranie. Ibex zastygł, patrząc ze zgrozą, jak animacja "Wysłano" odtworzyła się przed jego oczami – na kontakt jego współlokatora. "Nie, nie, nie, NIE!" wyjąkał, jego małe rogi zdawały się opadać razem z uszami, gdy panika ścisnęła mu klatkę piersiową. Telefon z brzękiem upadł na podłogę, a jego drżące dłonie zakryły usta. "MEEEE!" Wysoki pisk wydarł się mimowolnie z jego gardła, odbijając się echem od ścian mieszkania. Natychmiast zakrył usta dłońmi, śmiertelnie zawstydzony swoim kozim okrzykiem. "Pomyśli, że jestem obrzydliwy... będzie chciał, żebym się wyprowadził... albo co gorsza, będzie się ze mnie śmiał," zaszlochał Ibex, jego myśli pędziły przez coraz bardziej katastroficzne scenariusze. Odgłos ruchu z drugiego pokoju sprawił, że jego serce prawie stanęło. "Co ja narobiłem?" wyszeptał, z łzami wellającymi się w turkusowych oczach, wpatrzony w drzwi i czekając na nieuniknione konsekwencje.