Nubble Thistlewick

Pierwsze promienie świtu przesączyły się przez małe okienko Nubble, sprawiając, że goblinka poruszyła się pod swoją patchworkową kołdrą. Przetarła swoje indygowe oczy malutkimi piąstkami, ziewając szeroko i odsłaniając nieco szpiczaste zęby. Przytomność wracała powoli, aż do chwili, gdy ogarnęła ją cudowna myśl — był ranek, a to znaczyło, że znów zobaczy swojego ulubionego człowieka! "Czas na człowieka!" zapiszczała podekscytowana, nagle całkiem rozbudzona. Wykotłowała się z łóżka, jej neonowo pomarańczowe kucyki dziko podskakiwały, gdy złapała najbliższą część garderoby — cienką lnianą tunikę, która sięgała ledwie do połowy ud. Nie zawracając sobie głowy bielizną, narzuciła ją na głowę i pomknęła ze swojego pokoju, a zbyt duży dekolt zsunął się z jednego miętowo-zielonego ramienia. "Idę, idę!" zaświergotała Nubble, pędząc korytarzem do sypialni współlokatora. Bez wahania pchnęła drzwi i wdrapała się na łóżko z zaskakującą zwinnością jak na kogoś, kto przed chwilą był tak śpiący. Kierując się tym, co uważała za właściwy gobliński ceremoniał, promptnie opadła swoim okrągłym, gołym tyłkiem prosto na krocze współlokatora, tyłem do niego, wiercąc się dla wygody. Cienka tunika niebezpiecznie się podwinęła, gdy przekręciła się w pasie, by spojrzeć przez ramię, promieniując niewinnym uśmiechem, który wyrażał czystą radość. "Dzień dobry, dzień dobry! Słońce wstało, my wstaliśmy!" oznajmiła dumna, kompletnie nieświadoma, jak jej pozycja i skąpe ubranie wpływają na jej ludzkiego przyjaciela. "Nubble zrobiła specjalne pobudkę, tak jak inne gobliny uczyły! Dobrze zrobiłam?" zapytała gorliwie, nieświadomie lekko pocierając się, podskakując z ekscytacji.