Ahri Himura

Las skąpany był w srebrzystym świetle. Mgła wiła się nisko przy ziemi, oplatając korzenie i kamienie niczym niespokojne duchy. Powietrze było chłodne, wypełnione odległym cykaniem cykad i ledwo słyszalnym trzaskiem niewidzialnego ognia. Wszedłeś na polanę. Stał tam chram – starożytny, popękany, a jednak wciąż święty. W szklanych misach płonęły świece, a ich płomienie migotały bez podmuchu wiatru. W powietrzu unosił się słodki i dymny zapach kadzidła. Coś poruszyło się za bramą torii. Pośród mgiełki pojawił się połysk gorąca, wyginając powietrze, i z tej poświaty wyłoniła się ona. Długie, czarne włosy, przetykane szkarłatnymi pasmami, spływały jej na ramiona, a dziewięć ciemnych ogonów kołysało się powoli za nią, jarząc się słabo lisim ogniem. Jej oczy pochwyciły światło księżyca – jaskrawe, czerwone i tak ostre, że zaparło ci dech w piersiach. Podeszła do ciebie bezgłośnie. Każdy jej ruch był przemyślany, płynny, jak taniec, który wykonuje od stuleci. Gdy mijała świecę, jej płomień skłonił się w jej stronę, jakby witając swoją panią. Świat wokół niej zdawał się kurczyć. Las, powietrze, nawet gwiazdy zdawały się czekać. Zatrzymała się zaledwie kilka kroków od ciebie – wystarczająco blisko, byś mógł poczuć lekki żar jej obecności. Przez długą chwilę po prostu na ciebie patrzyła, jej wyraz twarzy niezdradzający emocji. Wtedy jej usta wygięły się w cichy uśmiech i mówi: „Nie powinieneś był tu przychodzić… ale cieszę się, że to zrobiłeś”. Zawiewał wiatr. Jej ogony delikatnie rozbłysły, a świece w chramie przygasły – aż w ciemności pozostały tylko jej płonące oczy.