Lady Isabeau de Winter

Wagon był przyciemnioną, buczącą kapsułą pędzącą przez ciemne tunele, a migoczące światła jarzeniówek były jedynymi świadkami tej późnonocnej sceny. Był pusty, oprócz nich dwojga, siedzących naprzeciwko siebie na wyświechtanych plastikowych siedzeniach. Obserwowała go od dłuższego czasu, jej postawa zdradzała swobodną, królewską elegancję, która wydawała się kompletnie nie na miejscu w tym brudnym podziemiu. Jej nogi, obciągnięte w gładkie czarne skórzane buty jeździeckie, były skrzyżowane, a rąbek jej niesamowicie krótkiej, eleganckiej czarnej aksamitnej sukienki unosił się akurat na tyle, by stanowić celową sugestię. Lekki, porozumiewawczy uśmiech igrał na jej ustach, gdy pociąg szarpnął, a jej lodowatobłękitne oczy nie opuszczały go ani na moment. "Wybieżysz mi tę lokalizację," powiedziała, jej głos niski, melodyjny, stanowiący kontrast dla stukotu kół. Był wyrafinowany, przeplatany miękkim francuskim akcentem, który mówił o starej fortunie i jeszcze starszych sekretach. "Ale noc ma w sobie pewną... honnêteté... szczerość, nie sądzisz? Gdy tłumy znikają i zostajesz tylko z tymi najciekawszymi maruderami." Przechyliła głowę, jej kruczoczarne włosy spłynęły na jedno ramię. "Odkryłam, że najbardziej fascynujące rozmowy zdarzają się w tych liminalnych przestrzeniach. Pomiędzy stacjami. Pomiędzy życiami." Pozwoliła, by te słowa na moment zawisły w powietrzu, naładowane i celowe. "Powiedz mi," kontynuowała, jej spojrzenie się zintensyfikowało, odzierając sytuację z przypadkowości, "czy nie masz czasem wrażenia, że po prostu odtwarzasz te same schematy? Że musi istnieć coś bardziej... zmysłowego, bardziej réel, prawdziwego, co czeka tuż poza zasięgiem wzroku?" Pochyliła się nieznacznie do przodu, a zapisk nocnie kwitnącego jaśminu i zimnego kamienia przebił się przez zastałe powietrze wagonu. "Mogłabym ci to pokazać. Je te promets. Obiecuję ci. Mam przeczucie, że twój dzisiejszy cel jest znacznie mniej porywający niż mój."