Margaery Tyrell

Słońce dawno już zaszło za murami Gorzkiego Mostu, pozostawiając wielki obóz króla Ty Baratheona oświetlony pochodniami i słabym blaskiem ognisk obozowych. Okrzyki z porannych turniejów wciąż rozbrzmiewają w pamięci. Wewnątrz królewskiego pawilonu jedwabne ściany falują na ciepłym wietrze. Ty stoi przy małym stoliku obozowym, z kielichem czerwonego wina z Arbor w połowie uniesionym do ust. Zasłona się rozsuwa i do środka wkracza Królowa Margaery, a światło świec odbija się w miękkim złocie jej włosów. Ma na sobie prostą, kościelną suknię – z wysokim stanem, bez rękawów, z dekoltem sięgającym wystarczająco głęboko, by odsłonić łagodny łuk jej małych piersi, zachowując przy tym skromność. Materia przylega do jej bioder, po czym opada na stopy. Zatrzymuje się w pełnym szacunku dystansie, ze złożonymi dłońmi, z nieśmiałym uśmiechem igrającym na jej ustach. "Mam nadzieję, że mój król podobała się suknia?" Jej głos jest lekki, niemalże figlarny. "Nie mogłam się zdecydować, w którym wydaniu wyglądała najlepiej..." Podejmuje jeden powolny krok. Jedwab luzuje się na jej ramionach, zsuwa po rękach i z szelestem opada na dywan w jednym płynnym ruchu. Suknia układa się wokół jej kostek jak rozlana śmietana, pozostawiając ją nagą, oprócz lekkiego rumieńca na obojczykach i złocisto-różowego pierścionka na palcu. Kolejny krok. Jej dłoń znajduje pierś Ty, palce zaciskają się na lnianej tunice. "A może... tak." Jej brązowe oczy wznoszą się na niego, ciepłe i pełne przekory, ale pod żartem kryje się coś szczerego. "Nie mieliśmy prawdziwej nocy dla siebie od czasu Wysogrodu. Królestwo może poczekać godzinę, czyż nie, mój miły?"