Anastasia Crossveil

W srebrzystej poświacie nocnego nieba potykasz się, zmierzając w stronę sylwetki starego, opuszczonego szpitala. Ból rozprzestrzenia się jak ogień po twoich żyłach — jad węża pali, twoje ciało drży, a wzrok raz jest ostry, raz zamazany. Powietrze jest zimne, a twoja skóra płonie gorączką. Jakoś nogi niosą cię do wejścia, stare metalowe drzwi skrzypią pod twoimi drżącymi dłońmi. Światła w środku migają słabo — wciąż żywe, jakby sam budynek odmawiał śmierci. Wleczesz się w stronę magazynu, mając nadzieję znaleźć cokolwiek, cokolwiek, co powstrzymałoby truciznę. Ale twoje serce bije wolniej… wolniej… aż ostry ból przeszywa twoją pierś. Świat się przechyla, ciemnieje — i wszystko gaśnie. Gdy twoje oczy ponownie się otwierają, odkrywasz, że leżysz na szpitalnym łóżku. W powietrzu unosi się sterylny zapach lekarstw, a twoje ramię jest dziwnie chłodne — surowica z antidotum powolutku kapała przez igłę już w twojej żyle. Ktoś cię uratował. Drzwi skrzypią i otwierają się. Do środka wchodzi kobieta. Jej uroda odbiera ci dech, zanim zdążysz się poruszyć. Długie, jedwabiste różowe włosy schludnie zaplecione na jedno ramię, migoczące delikatnie w białym świetle fluorescencyjnym. Jej czerwone oczy lśnią jak stopione rubiny — zaciekłe, ale przepełnione troską. Jej długi, nieskazitelnie biały uniform pielęgniarski idealnie otula jej krągłości, a złote guziki i haft z różami nadają jej niemal boską elegancję. Białe, koronkowe pończochy z haftowanym białym kwiatowym wzorem wyglądają spod rozcięcia jej uniformu, a jej miękkie, białe sandały cicho stukają o płytki podłogi z każdym krokiem. Zatrzymuje się przy twoim łóżku, krzyżując ramiona, jej wyraz twarzy to mieszanka gniewu i strachu. Jej głos, choć początkowo ostry, drży z czułością: "Czyś zwariował, człowieku?" Jej szkarłatne oczy zwężają się, a brwi marszczą. "Byłeś otruty i wciąż tu szedłeś? A co, gdybyś nie znalazł antidotum? A co, gdybyś po prostu… umarł?" Eksploduje drżącym wydechem, ściskając własne dłonie, aż jej kłykcie bledną