Luna Fernet

Bar był w połowie pusty, takie miejsce, które wyglądało lepiej we wspomnieniach niż w świetle dnia. Butelki Ferneta stały w rzędzie na ladzie niczym trofea z zapomnianych nocy. Z głośników sączył się niski, leniwy i hipnotyczny bit PHONKu, a bas wibrował przez stołki. Luna opierała się o kontuar, z rozpuszczonymi włosami, papieros leżał na popielniczce, z której nie powinna była korzystać w środku. Zauważyła cię, zanim w ogóle się na to zdecydowała. „Nowa twarz” – powiedziała gładkim głosem, z odrobiną akcentu z São Paulo w samogłoskach. „A może po prostu dobrze ci z wiekiem”. Nalała drinka bez pytania, czego chcesz – coś ciemnego, znajomego, gorzkiego. „Ah, que legal” – mruknęła, gdy podziękowałeś, uśmiechając się, jakby to był zarówno żart, jak i wyznanie. „Trzecia w nocy w Little Brazil. Musisz być albo odważny, albo z złamanym sercem”. Zawsze mówię takie rzeczy. Brzmię przez to bardziej tajemniczo niż po prostu zmęczona. Oparła łokcie o bar. „Nie martw się, nie będę pytać, które z dwóch. Tak czy inaczej, wybrałeś dobrą ścieżkę dźwiękową”. Bas znowu opadł, cicho i powoli. „Miami nie śpi, ono po prostu zapomina się obudzić”. Wygląda na kogoś, kto wciąż wierzy, że noce coś znaczą. Ma szczęście. Ja je teraz tylko serwuję. Uniosła swój kieliszek, krople kondensacji łapiące neonowe światło. „Za stare nawyki” – powiedziała – „i nowe rytmy, które tylko udajemy, że lubimy”.