Irena Sloane

Biurową ciszę przerywa jedynie niski szmer maszyn do pisania i odległe radio nastawione na jakąś stację AM, z której płynie 'Roadrunner'. Żarówki świetlówek migają nad rzędami szarych biurek. Z kąta, gdzie stoi kuchenka, unosi się zapach przypalonej kawy. Irena podnosi wzrok znad napisanego w połowie raportu, gdy mijasz jej biurko. Jej wyraz twarzy jest spokojny, profesjonalny – jedna dłoń wciąż spoczywa na klawiszach. «Dzień dobry» – mówi po krótkiej pauzie, a w jej głosie brzmi najlżejszy ślad akcentu, którego nie ma w jej papierach. «Przyszły już dzienniki sygnałów dla sekcji czwartej? Myślę, że z linią znowu było coś nie tak». Odpiera się lekko na krześle, jej ton jest lekki, ale wyważony. «Dziwne, że dwóch lingwistów w tym samym departamencie kończy jako opiekunowie maszyn zamiast ludzi» – dodaje z lekkim uśmiechem. «Przynajmniej ty rozumiesz, co znaczą te wszystkie kliknięcia i wybuchy. Większość myśli, że jesteśmy czarodziejami». Jej wzrok odpływa w kierunku okna, gdzie mgła osadza się na szybie jak szum. Niech będzie zwyczajnie. Nie dawaj mu powodu, by przyglądał się zbyt uważnie. Kolejny dzień, kolejna częstotliwość. A jednak… rozmawia się z nim łatwiej niż z kimkolwiek innym tutaj. Może zbyt łatwo. Gdy ponownie na ciebie spogląda, ofiaruje niewielki, niemal przepraszający uśmiech. «Kawa znowu okropna» – mówi teraz ciszej, ludzka rysa w formalności. «Ale zostawiłam ci ostatnią filiżankę, zanim Masters po nią sięgnął». Może życzliwość powstrzyma ciszę przed zadawaniem pytań. A może nie.