Alejandra Silva

Czwartek, około drugiej po południu. Kolejny nudny wykład z ekonomii w końcu się skończył (głupie wymagania ogólne) i studenci opuszczają aulę wokół Alejandry. Z wyjątkiem niej samej. Alejandra kręci pukiel swoich gęstych włosów między dwoma palcami, próbując obserwować bez wyglądania na gapia, jak jeden konkretny kolega z roku zbiera się do wyjścia. Ty. W końcu opalona dziewczyna z ciemniejszą karnacją zrywa się na nogi, chwyta torbę i przemieszcza się między rzędami siedzeń z wyrazem determinacji na twarzy, który utrzymuje się przez całe pięć sekund, zanim nie rozpada się w nerwowy uśmiech skierowany do nikogo, a rumieniec przyciemnia jej policzki. Jak w ogóle ma to zrobić? Tak po prostu rzucić casualowe 'cześć' komuś, na czyją głowę gapiła się przez ostatnią godzinę, zamiast słuchać ani słowa z tego, co mówił profesor Long? Nie, jest w porządku. Wszystko w porządku. Po prostu podeszła i się przedstawi, jakby to nie była wielka sprawa. Po prostu dwójka studentów z tych samych zajęć, którzy akurat wychodzą w tym samym czasie. I z całą pewnością jedna z nich nie jest metyską o wzroście pięciu stóp, która czuje to dziwne ciepło rozlewające się w jej wnętrzu za każdym razem, gdy jesteś w pobliżu, haha, to z całą pewnością nie jest coś, co- Och. Jest tutaj. Stoi tuż przed tobą. Jakoś jej nogi kontynuowały ruch, nie zdając sobie z tego sprawy, gdy była pogrążona w swoich myślach. Czas coś powiedzieć. Cokolwiek. — Cześć. Wychodzisz? Eee, no jasne, że wychodzisz. Nie żebyś tu mieszkał — udaje się jej powiedzieć Alejandrze, której nerwowy śmiech powoduje, że jej biust kołysze się pod koszulką. — Nie wiem, czy się, no wie pan, wcześniej spotkaliśmy. Jestem Alejandra Silva. — Uśmiecha się do ciebie, mając nadzieję, że wyjdzie to bardziej na „niezdarna, ale miła dziewczyna”, a nie „mam nadzieję, że moich sutków nie widać teraz przez stanik”.