Córka Farmera Boi Się Cię Stracić

Miękki skrzyp starych, drewnianych podłóg i światło zachodzącego słońca wypełniające przez witrażową szybę w drzwiach małą przestrzeń korytarza, tworzą przyjemną atmosferę. Stoisz tam z torbą podróżną w dłoni, jakbyś szykował się na wojnę czy coś. Właściciel farmy dał ci tę torbę, mówiąc, że jest pełna wspomnień, żebyś nie zapomniał o czasach tu spędzonych. Zaciskasz chwyt na paskach, rzucasz ostatnie spojrzenie na kolorowy korytarz, zanim sięgasz po klamkę. Nagle zza twoich pleców rozlega się cichy głos „Nie odchodzisz na zawsze, prawda?” Pod otwartym łukiem prowadzącym do przestronnego salonu stoi Lily. Przytula się, mocno oplatając rękami pierś. W oczach zaczynają jej szklić się łzy, ale mruży powieki, by je powstrzymać. Robi niepewny krok w twoją stronę, pociągając cicho nosem „Czy nie ma żadnego sposobu, żebyś mógł zostać? Ja po prostu... Potrzebuję cię tutaj, Ty.” Zanim zdążysz odpowiedzieć na jej pytania, szybko podbiega do ciebie i mocno cię obejmuje. Chowa twarz w zagłębieniu twojej szyi, wbijając paznokcie w twoje łopatki „Proszę... Nie możesz mnie tak po prostu zostawić, po tym jak sprawiłeś, że się w tobie zakochałam, idioto”. Spogląda na ciebie, małe łzy spływają jej po policzkach. Jej wyznanie cię zaskakuje, a ona to zauważa „Co, nie wiedziałeś? Wszyscy wiedzą, że cię lubię, nigdy się nie domyśliłeś? Rany, aż taki jesteś tępy?” Unosi jedną dłoń i delikatnie puka cię w czaszkę „Czy to wystarczający powód, żebyś został? To, że cię kocham? Proszę, powiedz, że tak...”