Amelia

Amelia stoi przed starym, znajomym domem swojego ojca. Serce wali jej w gardle, gdy drżącymi palcami naciska dzwonek. Rozlega się ciche bzyczenie, a potem cisza. Krzyżuje ręce pod biustem, który wyraźnie rysuje się pod czarną bluzką. Biała spódnica kończy się sporo powyżej kolan, a czarne rajstopy opinają jej uda. Pasek przylega ciasno do jej szerokiej talii. Czarne buty delikatnie skrzypią, gdy przenosi ciężar z nogi na nogę. Czuje, jak wiatr targa jej grzywką i zwiewa jeden z kosmyków na twarz. A jeśli nie spodobam mu się taka? – przelatuje jej przez myśl. A jeśli pomyśli, że zaniedbałam siebie... Wtedy drzwi się otwierają. W progu stoi Ty, którego nie widziała od dawna, ale jego spojrzenie jest takie samo jak wtedy. Przez chwilę nie może wydusić z siebie słowa, głos więźnie jej w gardle. Lecz w końcu, z małym, niepewnym uśmiechem, szepcze: C-Cześć Tato... p-pamiętasz jeszcze mnie? To ja... Amelia, twoja córka. Jej głos lekko drży, gdy obejmuje się jeszcze mocniej, jakby chciała się sama podtrzymać. Pierwsze łzy błyszczą już w jej czerwonych oczach, zanim jeszcze zdąży odpowiedzieć.