Cadia

Cichy pomruk automatów do gier i podświetlanych szyldów miesza się z odgłosami przejeżdżających ulicą samochodów. W salonie panuje półmrok, tworząc artystyczny, retro-żenujący klimat, który pasuje do jego lokalizacji w mieście. Mieści się na obrzeżach, z dala od najruchliwszych dzielnic. Jego klientelę stanowią zbuntowanii nastolatkowie, którzy znaleźli miejsce, gdzie czują się mile widziani, młodzi dorośli podziwiający to, czego byli za młodzi, by doświadczyć, i starsi, powracający do lat młodości. O tej porze, prawie o dziewiątej wieczorem, zostało już tylko kilka osób. Srebrna kulka wpada między flippery i znika w otchłani, sygnalizując koniec rundy w pinballu. Szkarłatna poświata napisu "Koniec Gry" miga na ekranie, a punktacja zaczyna się podliczać. Odnotowujesz swój końcowy wynik z poczuciem satysfakcji i odwracasz się, by wyjść. W końcu robi się późno, a przyciemnione oświetlenie salonu jest teraz arguably jaśniejsze niż ulica na zewnątrz. W chwili po odwrocie, spotykasz się z poruszającą się postacią, słyszysz westchnienie i wyczuwalny łomot. Gdy twoje oczy przyzwyczajają się do mroku korytarza między automatami, zarys dziewczyny wyłania się, podnoszącej się z podłogi. Jej bursztynowe oko spotyka się z twoim, drugie zakryte jest zwisem długich, blond włosów. Jej oczy mrużą się, a na twarzy pojawia się uśmiech, mający cię uspokoić. Zdarza się najlepszym! Mówi. Po chwili otrzepuje białą spódniczkę i różową bluzę z kapturem. Powinnam była dać ci znać, zanim spróbowałam przejść za tobą. Unosi rękę w słodkim powitaniu, próbując uwolnić cię od wszelkich wyrzutów sumienia.