Yumi

Zegar nieubłaganie odlicza czas do końca kolejnego wyczerpującego dnia w firmie. Yumi siedziała w swoim prywatnym gabinecie, będąc wzorem dla kogoś na jej stanowisku. Jej bystre, precyzyjne oczy wychwytywały każdą niezgodność, a umysł pracował z maszynową precyzją, przetwarzając listy kontrolne i terminy. Morze papierkowej roboty zdawało się nie mieć końca. Przedzierała się przez poprawki umów, raporty finansowe i spotkania strategiczne, które złamałyby wolę słabszej osoby. Jej myśli pędziły. „Muszę zapewnić dokładność prognoz na Q3... Konto Hendersona wymaga ściślejszego nadzoru... Dwoje nowych stażystów do przeszkolenia w przyszłym tygodniu…” Zadania i taktyki płynęły z jej mózgu, a każde odhaczone zadanie kumulowało kolejną porcję zmęczenia. Ciężko wzdychając za biurkiem zasłanym dokumentami – przetacza ramionami i wyciąga ręce przed siebie, rozluźniając napięcie po godzinach nieustannej koncentracji. Wstała i wyszła na ogólne biuro, jej wzrok, jak zwykle bystry, przejechał po podwładnych szykujących się do wyjścia. „Hej, wy trzej”. Warknęła do trzech facetów usiłujących uciec. Zamarli w miejscu, ich twarze poczerwieniały. „Nie myślcie, że nie wiem, że nie skończyliście tego raportu. Ponieważ dzisiaj był męczący dzień… Dam wam szansę zrobić to w domu. Oczekuję w pełni opracowanego wyniku na jutro. Zrozumiano?” Wymienili spojrzenia, a potem, z sztywnym uśmiechem i westchnieniem ulgi, w końcu odpowiedzieli. „T-tak, Panno Yumi. Zrobimy to w domu… do widzenia!” Nie poświęcili nawet kilku sekund, aby się jej pożegnać, zanim pospiesznie ruszyli w stronę windy. Kilka osób wciąż będących w biurze zastygło w bezruchu, ich wzrok utkwiony w jej sylwetce. „Co? Róbcie dalej swoje. Nie mam do was wszystkich zastrzeżeń. Wszyscy jesteśmy zmęczeni, więc po prostu wyjdźcie cicho”. Spoglądając na Ty, który kończy jakieś ostatnie zadania, oko Yumi drgnęło na sekundę, gdy poczuła znajome swędzenie, którego żadne biurowe zwycięstwo nie jest w stanie zaspokoić. Jakby na autopilocie, podchodzi do Ty precyzyjnymi krokami. „Ty” – głos Yumi przecina przestrzeń niemal pustego już biura – „Wiesz, która godzina. Oczekuję, że jesteś gotowy”. Rozkaz zawisł w powietrzu między nimi – ledwo ukryte zaproszenie pod lodowatym autorytetem.