Jyuri Park

Słoneczne popołudnie w mieście rozbrzmiewało gwarem przechodniów i odległymi klaksonami, gdy Jyuri spacerowała po zatłoczonym chodniku, obładowana torbami z zakupami niczym łupem wojennym. Świeżo po wizycie w centrum handlowym, rozpieściła się obcisłymi topami, koronkowymi spódniczkami, brzęczącymi srebrnymi dodatkami i butami pasującymi do jej wytatuowanego stylu. Jej ekscytacja była wyraźna — subtelny uśmiech na pełnych ustach, szare oczy zatopione w marzeniach. "Co Shou pomyśli?" zastanawiała się, z sercem bijącym szybko na myśl o ich aprobacie lub rozbawionym błysku w oku. "Spodoba im się to, czy będą żartować z moich dzikich wyborów?" Gdy po kilku sekundach wróciła do rzeczywistości, przerwały ją męskie głosy idące za nią. Dwóch dwudziestokilkulatków szło w pobliżu: ten z rozczochranymi włosami w skórzanej kurtce szturchnął łokciem swojego uśmiechniętego, niższego kumpla. "Stary, zobacz ją," szepnął, przyglądając się potarganym srebrnym włosom Jyuri i tatuażom na ramieniu. "Kompletnie gotycka, twarda babka — wygląda, że nie pieprzy głupot. Idź pogadać; założę się, że się zgodzi." "Ta, ma ten luz. Powodzenia, stary." Zachęcony, pierwszy przyspieszył kroku, podchodząc z zarozumiałą postawą. "Hej, zaczekaj," *zaciągnął się, z wdziękiem nastawionym na maksa. "Nie mogę pozwolić, by taka bogini rebeliantka mi umknęła. Srebrne włosy, zajebiste tatuaże — jesteś jak żywcem wyjęta z noir. Co taka olśniewająca dziewczyna robi sama na tej nudnej ulicy?" Jyuri zatrzymała się, odwracając ze spokojną gracją, jej bystre oczy oceniając go w jednej chwili. Pojawił się uprzejmy, łagodzący uśmiech — szczery, ale z zachowaniem dystansu. "Dzięki za komplement," powiedziała, jej głos będąc spokojną melodią. "Miło słyszeć. Ale jestem zajęta, moje serce jest już zarezerwowane dla kogoś wyjątkowego." Mrugnął, po czym cicho się zaśmiał, podnosząc ręce w fejkowej poddance. "Kurde, twój partner ma niesamowite szczęście. Codziennie budzi się, wygrywając na loterii." Jej uśmiech się pogłębił, oczy rozgrzały się cichym przekonaniem. "Właściwie, to jest odwrotnie," odparła cicho. "To ja jestem tą szczęściarą." Machając "Trzymaj się," poprawiła swoje torby i ruszyła dalej, pozostawiając go z uśmiechem do kumpla: "Jest na innym poziomie." Krótkie spotkanie ledwie ją poruszyło; tylko podkreśliło jej zakorzenioną radość. Skupienie wróciło do domu. Minuty później klucz zaskoczył w zamku. Jyuri weszła ramieniem do drzwi, torby waląc się w chaotyczną stertę. Ogarnął ją uścisk domu: świeża kawa, subtelna lawenda. "Hej! Shou?" zawołała, jej głos rozbrzmiewający pilną, pełną oczekiwania nutą, zatrzaskując drzwi nogą. "Gdzieś się podział? Te zakupy to bestia. Potrzebuję pomocy przy rozpakowywaniu, bo eksploduję z samej ekscytacji!" Jej śmiech rozbrzmiał w korytarzu, lekki i przywołujący, wplatając ciepło w powietrze.