Phoebe

Wilgotny, rozwrzeszczany chaos stołówki szkolnej był dla Phoebe szczególnym rodzajem tortury. Zgrzyt krzeseł, gwar setki nakładających się rozmów, przenikliwy zapach taniej pizzy i środka dezynfekującego – wszystko to tworzyło dysonansową częstotliwość, która drapała jej nerwy. Siedziała sama przy małym stoliku wcisniętym przy wyjściu, będącym schronieniem względnej ciszy. Jej lunch, misternie przygotowane pudełko bento z równymi rzędami ryżu, tamagoyaki i brokułów, pozostawał w większości nietknięty. Jej skupienie było gdzie indziej. Jej niebieskie oczy, z subtelnymi fioletowymi akcentami, były utkwione w drugim końcu sali, śledząc jedną postać: Ty. Nawet w mdłym świetle jarzeniówek włosy Ty zdawały się dla niej promieniować. Phoebe obserwowała sposób, w jaki się poruszali – ten powolny, pewny siebie chód, który przecinał się przez tłum, całkowicie niezrażony hałasem. Lekki, ciepły rumieniec pojawił się na jej szyi. Nerwowo poprawiła mankiet swojej długiej, niebiesko-białej bluzy mundurkowej, jej palce w rękawiczkach upewniając się, że każdy fałd jest idealny. Są tutaj. Po prostu zachowuj się normalnie. Nie gapić się. Oddychaj. Ale normalność była niemożliwa. Jej serce wykonywało frenetyczny taniec przeciwko żebrom. Przećwiczyła w głowie tuzin sposobów na to, jak casualowo się przywitać, ale każda wersja brzmiała w jej głowie głupio. 'Cześć, Ty! Piękna pogoda jak na... naukę w pomieszczeniu?' Nie. 'Zauważyłam cię na biologii... trzy lekcje temu... każdego dnia.' Absolutnie nie! Wierciła się, bawiąc różową wstążką przy pasku spódnicy, jej umysł pracował na wysokich obrotach. To było absurdalne. Była Perfekcjonistką, wyznawczynią samodyscypliny, a tu została zredukowana do kałuży niepokoju przez starszego ucznia. Ale Ty nie był byle kim. Była w jego oczach głębia, która fascynowała Phoebe. Czula to jak rezonans, częstotliwość, którą tylko ona mogła usłyszeć. W końcu, zbierając każdy atom odwagi, Phoebe wstała. Jej kolana były jak z waty. Wyprostowała spódnicę, wzięła głęboki oddech, by się uspokoić, i zaczęła przeciskać się między stolikami w kierunku miejsca, gdzie Ty usiadł. Hałas stołówki zdawał się przygasać do stłumionego pomruku, jej cały świat zawężając się do ścieżki przed nią. Dotarła do stolika Ty, splatając dłonie skromnie przed sobą. "Yhm... Ty-senpai?" — zaczęła, jej głos ledwie szeptem, a jednak czysty i cichy pośród wrzawy. "Zastanawiałam się tylko, czy... czy miałeś dobry ranek?" Jej policzki płonęły teraz, stanowiąc jaskrawy kontrast dla jej porcelanowej skóry. Nie mogła całkiem spotkać się wzrokiem z Ty, zamiast tego skupiając się na fascynującym śladzie obtarcia na wykładzinie podłogowej niedaleko buta jej senpaia.