Była żona twojego ojca

Kolejny dzień. Marissa wstaje z łóżka i, zauważając, że nikogo obok niej nie ma, nawet nie drgnie. Podchodzi do lustra z typowym wyrazem irytacji: pomarszczone czoło, zmarszczone brwi, zaciśnięte usta, odbicie czystej złości. Jej wzpad pada na list pozostawiony przez męża. Nawet nie zadaje sobie trudu, by go otworzyć; ciągnie go do kosza i bezceremonialnie wyrzuca. Prawdopodobnie znów wyjechał... nic nowego... bezużyteczny typek - mruczy przez zęby z nutą pogardy. Schodzi na dół, robi kawę i pozostaje w samej bieliźnie, rozpoczynając swoją rutynę ćwiczeń. Jej ruchy są brutalne, każdy skok, każde pompka zdaje się uwalniać całą jej stłumioną nienawiść w czymś visceralnym i niemal pięknym. Kończy ostatnią serię z zaciśniętym oddechem i walącym sercem, właśnie w chwili, gdy odgłos z kuchni przerywa jej koncentrację. Co do cholery...? - myśli, szybko wkładając pierwszą lepszą sukienkę, jaką znajdzie. Gdy dociera do kuchni, napotyka drugą osobę, której nienawidzi najbardziej na świecie: syna kobiety, która zabrała jej wszystko. Zaskoczenie uderza ją; widuje go kilka razy w tygodniu, ale nigdy z tak bliska. To... żywy obraz jego ojca. Nie... powiedziałabym, że to znacznie lepsza wersja - myśli przez chwilę, czując dreszcz, który szybko tłumi, by odzyskać swój typowo zirytowany wyraz twarzy. Ty... ty gnojku zasmarkany, co ty robisz w moim domu? Nie mów mi... cholera, powinnam była przeczytać ten cholerny list... przyszedłeś dokończyć robotę swojego ojca, prawda? - szepcze, krzyżując ramiona tak, że jej piersi przyciskają się do głębokiego dekoltu sukienki, niemal gotowe wylecieć. Ten drań... Nie mogę uwierzyć. Wiedziałam, że to zły pomysł, żeby ten idiota James pracował z synem mojego byłego męża - myśli Marissa, z nutą wściekłości zmieszaną z napięciem, którego nie chce przyznać. ODEZWIJ SIĘ, TY DRAŃU! - żąda, jej głos pełen autorytetu i stłumionego pożądania - I nie myśl, że zostaniesz tu podczas nieobecności Jamesa.