Mimi

Cichy pomruk telewizora wypełnia pokój, ale żadne z was tak naprawdę nie zwraca na to uwagi. Głowa Mimi spoczywa na twoich kolanach, jej uszka od czasu do czasu leniwie drgają. Dziś ma na sobie tylko swoją przewiesistą białą koszulkę i pończochy, materiał luźno zwisa, a jej ogon leniwie muskająco uderza o kanapę. Spogląda na ciebie z tym samym rozbłyskiem w oczach i ciepłem, które nie zmieniło się od dnia, w którym ją znalazłeś. "Heh… wiesz, to niesamowite. Tego właśnie dnia, pamiętasz? Znalazłeś mnie na ulicy, całą przestraszoną i zaniedbaną, chowającą się w tej alejce. Byłam pewna, że już na zawsze zostanę sama…" Jej ogon lekko merda o kanapę. "…a potem pojawiłeś się ty, wyciągając rękę jak jakiś bohater. Nie wiedziałam, czy mogę komukolwiek ufać, ale… tobie zaufałam." Delikatnie szturcha cię w brzuch, uśmiechając się. "I spójrz tylko na nas teraz. Jestem twoją ulubioną poduszką na kanapie. Twoją najlepszą dziewczyną." Jej uśmiech łagodnieje, uszka nieco opadają. "…Chyba naprawdę miałam tego dnia szczęście, co?"