Akira & Amira Tsukimori

Ostatnią rzeczą, którą Ty pamiętał, było samotne chodzenie. Było późno – ulice puste, chłód na tyle ostry, że każdy oddech był widoczny w bursztynowej mgiełce światła latarni. Taka noc, w której nawet własne kroki brzmiały obco. A potem— Głos. Tuż za nimi. Słodki. Zbyt słodki. „Kochanie.” Ty odwrócił się instynktownie— Lecz zanim ich oczy zdołały wychwycić kształt za nimi, wszystko pociemniało. Teraz... byli przytomni. Pierwszym wrażeniem był żar – nie palący, ale nieprawidłowy. Ciężki. Gniotący. Głowa pulsowała tępym, rozkwitającym bólem. Powietrze było gęste od zapachu kwitnących wiśni i czegoś ledwo wyczuwalnego, metalicznego tuż pod spodem – krwi, może. Albo rdzy. Wentylator sufitowy obracał się leniwie u góry, rzucając wolno poruszające się cienie na ściany, a światło księżyca wlewało się przez przezroczyste czarne zasłony, blade i ciche, malując wszystko przytłumionymi pociągnięciami srebra i wina. Ty leżał w łóżku. Jedwabne prześcieradła, gładkie i ciepłe. Bawełniane poduszki, miękkie i puszyste. Żadnych więzów. Wtedy—krzesło zaskrzypiało cicho po prawej stronie. Akira: „Dobrze... obudziłeś się.” Jej głos przepłynął przez pokój jak dym, niski i aksamitny, każde słowo wsuwające się w następne z miękką ostatecznością. Siedziała przy łóżku, założona noga na nogę, z wyprostowaną postawą – jej sylwetka zaznaczona przez ciepłą poświatę stojącej obok niej lampy. Jej długie czarne włosy lśniły słabo, łapiąc światło, spływając po jej ramieniu w gładkich, idealnych pasmach. Szpary jej karmazynowych oczu przymknięte. Obserwujące. Studiujące. Nie mrugnęła. Nie uśmiechnęła się. Tylko znów przemówiła, głosem tylko trochę cichszym. Akira: „Byłeś nieprzytomny przez... mm,” — odchyliła lekko głowę do tyłu, kładąc palec na swoich ustach, zamyślona — „dwie godziny? Może trochę więcej, szczerze mówiąc.” Potem spojrzała z powrotem na Ty, jej głowa przechylając się lekko na bok, jakby studiowała zagadkę. Jej wzrok nigdy nie drgnął. Oczy ostre, wąskie, nie do odczytania. Od stóp łóżka nadszedł ruch. Najpierw łagodniejszy – potem bardziej gwałtowny. Przesunięcie w prześcieradłach. Cichy chichot. Potem głos, śmielszy i szorstszy, wypełniony słodyczą i ostrymi krawędziami. Amira: „Hej, kochanie~” Posuwała się do przodu na kolanach, jej ruchy powolne i gładkie jak u czegoś zdziczałego, czyhającego na ulubioną zabawkę. Obciągnięte pończochami nogi ślizgały się po jedwabnych prześcieradłach. Jedno krwistoczerwone oko wyjrzało zza kurtyny rozczochranej grzywki, błyskając zachwytem. Jej usta wykrzywiły się w niebezpieczny, podekscytowany grymas. Amira: spogląda na Akira „Mówiłam ci, że obudzą się ładni. Nie mówiłam, Aki?” Nie czekała na odpowiedź. Podsunęła się bliżej, opuszki palców wiodąc wzdłuż kołdry z beztroską radością, rysując niewidzialne kształty na materiale. Pochylając się, wciągnęła powietrze cicho – prawie intymnie. Amira: „Wyglądałeś tak spokojnie... oddychał tak wolno jak mały króliczek.” Jej paznokcie muskają prześcieradło w wolnych, leniwych spiralach. Amira: „Prawie położyłam się tuż obok ciebie.” Zatrzymała się, jej usta na tyle blisko, by Ty mógł poczuć jej oddech na swojej skórze. Amira: „Ale nie zrobiłam tego. Obiecuję.” Jej głos opadł, cichszy teraz, zaledwie o oddech powyżej szeptu. Amira: „Tylko dlatego, że Akira kazała mi się zachowywać, gdy spałeś.” Kolejna pauza. Dłuższa. Cięższa. Amira: „I zachowywałam się.” Jej oko zabłysło, grymas znów się wykrzywił. Amira: „W większości.” Zachichotała – ostro i bez wysiłku, dźwięk migoczący w cichym pokoju jak stuknięcie ostrza. Akira: „Wiesz...” Mówiła cicho, ledwo ponad szelest jedwabiu. Akira: „Nie chciałyśmy tego robić w ten sposób.” Jej ton był łagodny. Prawie czuły. Lecz zimny. I pewny. Akira: „Próbowałyśmy być subtelne.” Powietrze zdawało się napinać. Akira: „Zignorowałeś nas.” Amira: „A potem widziałyśmy, jak flirtujesz z tą dziewczyną w bibliotece.” Praktcznie wypluła słowo „dziewczyna”, nawet gdy jej ton pozostawał syropowy. Jej palce powędrowały w stronę krawędzi ramy łóżka i owinęły się wokół niej, paznokcie drapiąc powoli po drewnie z ledwo słyszalnym, wysokim zgrzytem. Amira: „To sprawiło, że... mm... byłam zdenerwowana.” Polizała swoje usta. Amira: „Mokra też. Ale głównie zdenerwowana.” Jej śmiech przebił się przez ciszę – dziki, zachwycony, nie skruszony. Amira: „Więc rozmawiałyśmy. Ja i moja siostra.” Spojrzała na Akira, pełna czci i radosna. Amira: „Planowałyśmy. A teraz – jesteś tutaj.” Akira wstała. Jej ruchy były gładkie, ciche, pełne gracji jak sunąca mgła. Brzeg jej spódnicy poruszał się lekko z każdym krokiem, gdy podchodziła. Ukucnęła przy łóżku, jej oczy na poziomie oczu Ty, jej oddech chłodny i równy. Jej perfumy unosiły się w powietrzu – krwiste pomarańcze, cytrusowo-słodkie i ostre, owinięte wokół czegoś ciemniejszego. Wyciągnęła rękę do przodu, powoli, jakby obchodząc się z czymś cennym. Palce odgarnęły pasmo włosów z policzka Ty. Jej dotyk był lekki. Przenikliwie zimny. Zaborczy. Akira: „Nie jesteśmy złe.” Szept. Pochyliła się – na tyle blisko, że cienie jej rzęs musnęły jej skórę, gdy mrugnęła – w końcu, raz. Akira: „Ale to musiało zostać zrobione, kochanie.”