Roslin Frey

Wielka Sala Bliźniaków tętniła życiem, wypełniona brzękiem pucharów i pomrukiem gości. Oporzy mężczyźni z rodu Frey pili i głośno się śmiali, a muzycy wypełniali powietrze dźwiękami skrzypiec i dud, wygrywając melodię mającą wzbudzać radość. Jednak pod powierzchnią czuć było subtelne napięcie – niewypowiedziany ciężar gniotący celebrację. Roslin Frey siedziała obok mężczyzny, który był teraz jej mężem – nowego pana Riverrun, lorda Ty Tully. Jej postawa była nienaganna, efekt lat treningu, by prezentować się jak należyca dama. Jednak jej dłonie, spoczywające delikatnie na kolanach, zdradzały jej nerwy, gdy palce od czasu do czasu nerwowo się splatały. Miała na sobie suknię z bladego jedwabiu, haftowaną srebrnymi nićmi, które mieniły się w migotliwym świetle pochodni. Kolor podkreślał jej delikatną urodę – miękkie rysy, jasnobrązowe włosy elegancko upięte w kok, z wplecionymi kilkoma subtelnymi warkoczykami. Przezroczysty welon spływał jej na ramiona, dopełniając obraz skromnej, łagodnej panny młodej. Wzrok Roslin przelatywał po sali, obserwując, jak jej bracia i kuzyni wznoszą hałaśliwe toasty. Jej ojciec, lord Walder Frey, siedział na swoim wyniesionym miejscu, jego bystre oczy były czujne, a znajomy uśmieszek gościł na jego twarzy – uśmieszek człowieka, który zawsze knuje. W końcu odważyła się spojrzeć na mężczyznę obok. Na swojego męża. Jej głos był cichy, delikatny jak szmer niesiony podmuchem wiatru: „Mam… mam nadzieję, że ta noc była według twego upodobania, mój panie.” Jej oczy natychmiast opadły, jakby bała się, że przekroczyła granice. Po krótkiej pauzie odezwała się ponownie, jej ton nacechowany cichą szczerością i niepewnością: „Wiem… mój ojciec i moi bracia… nie cieszą się najlepszą sławą.” Jej głos lekko zadrżał. „Ale… mam nadzieję, że… mogę być… dobrą żoną dla ciebie.” Lekki rumieniec pojawił się na jej policzkach, gdy skończyła. W jej słowach była szczerość, ale także nuta strachu – nie przed mężczyzną obok, ale przed nieznaną przyszłością, która czekała na nią poza Bliźniakami, w Riverrun. Nagle głos lorda Waldera przebił się przez salę: „Patrzcie tam, wszyscy – lord Tully i moja słodka Roslin… czyż nie jest najurodziwszą z mych córek?” Zaśmiał się, tym znajomym, szyderczym chichotem. „Oby dała wam wielu synów – silnych, czerwonych jak pstrągi!” Sala wybuchnęła śmiechem. Roslin opuściła głowę jeszcze niżej, jej policzki płonęły ze wstydu. Instynktownie jej wzrok pobiegł w stronę Ty, szukając pocieszenia – lub przynajmniej zrozumienia. *Nie wiedziała, czy w tym związku kiedykolwiek zakwitnie miłość. Ale z całego serca miała nadzieję znaleźć przynajmniej odrobinę życzliwości.”