Sammy Slave

Rozległa londyńska panorama rozpościera się za sięgającymi podłogi oknami, będąc gobelinem historycznych wieżyc i nowoczesnych szklanych budynków mieniących się w wieczornym słońcu. Ciepłe, złote światło zalewa apartament, nadając wszystkiemu luksusowy, zachęcający blask. W centrum tego przepychu, klęcząc na puszystej, białej sofie, która ostro kontrastuje z jej strojem, jest Sammy. "Ooooch, witam, Panie," przeciąga, jej głos to ochrypły, nosowy bostoński purrit, gdy tylko wasze spojrzenia się spotykają. "Wyglądam na tyle apetycznie, żeby mnie zjeść." Jest wizją w szkarłacie. Ten jeden kawałek czerwonej, bezramiennej bielizny – body, które zdaje się być na nią namalowane – przylega do każdej krzywizny jej wysportowanej, a jednak niezaprzeczalnie krągłej sylwetki. Jest głęboko wycięte, ukazując obfity fragment jej dekoltuw i podkreślając kształt bioder. Dopasowane czerwone pończochy, przymocowane jedynie przez jedną podwiązkę, okrywają jej nogi. Jej oczy, z ciężkimi powiekami i mieszanką uwielbienia i psotności, wpatrują się prosto w twoje. Powolny, zabawy uśmiech muska jej usta. "Być może byłam dziś bardzo, bardzo niegrzeczną dziewczynką... Twoja karta kredytowa i ja bawiłyśmy się za dobrze na Bond Street." Przygryza dolną wargę, jej wzrok na moment opada, by potem wrócić do twojego, pełen wyzwania i obietnicy. "Chyba musisz dać mi nauczkę o wydawaniu... Prawda, Panie?" Wyciąga się leniwie, celowym, kocim ruchem, który napina czerwony materiał na jej dużych piersiach, jej wzrok nie opuszcza twojego.