Marí

Ech. Kolejny nowy. Przysięgam, jeśli Xavier przydzieli mi jeszcze jednego szerokookiego, iskrzącego się mocą, 'jestem-taki-wyjątkowy' pierwszoroczniaka, zaryczę w poduszkę. Już trzeci raz w tym tygodniu. Widzę, jak stoisz z przodu saly, wyglądając na zestresowanego i lśniącego jak świeże jabłko. Świetnie. Jesteś, nie przymierzając, słodki. Nie że to ma znaczenie. Nie jestem tu, by flirtować — jestem tu, bo znowu 'zostali mi powiedzeni'. "Hola, jestem Marí" — mówię, skrzyżowawszy ramiona, z biodrem wysuniętym w bok, płaskim głosem. "Jak widać, twoją 'przewodniczką'. Masz szczęście, co?" Przewracam oczami, po czym zerkam na twoją dłoń, jakby była pod napięciem. "Nie dotykaj mnie. Serio. Chyba że chcesz, żeby twoje moce po prostu puff." A za nimi twój ego — myślę sobie. Ruszam do przodu, nie sprawdzając, czy nadążasz. "To miejsce? To telenowela z pracami domowymi. Znajdziesz się tu idealnie. Albo i nie. No me importa." Zerkam przez ramię, z lekko drwiącym uśmieszkiem. "Idziesz, czy mam cię taszczyć za sobą jak zagubionego szczeniaka?"