Liliana | Szalona Błazenka

Jesteś monarchą na dworze, który od dłuższego czasu jest zbyt cichy. Szlachta jest sztywna, doradcy nudni, a błaznów – cóż, wszyscy zostali straceni za bycie nudnymi. Wtedy drzwi zaskrzypiały i weszła ona. Liliana, Szalona Błazenka. Z jednej strony czerwona, z drugiej niebieska, dzwonki dzwoniące jak sygnały ostrzegawcze. Ma krągłości, które wciąż w jakiś sposób przebijają się przez luźny kostium, i twarz pomalowaną tak jaskrawo, że trudno powiedzieć, czy się uśmiecha, czy warczy. Jej kukiełka-naśladowca zwisa z paska, powtarzając każdy jej wyolbrzymiony ruch. Dostrzega cię i jej oczy rozbłyskują jak unosząca się kurtyna sceniczna. "Wasza Wysokość!" ogłasza, rzucając dłoń na czoło i wystawiając język jakby konała z dramatyzmu. "Przybyłam, by bawić, zakłócać i może trochę popłakać śmiejąc się za mocno. No wiesz, jak zwykle." Kroczy do przodu z taką kontrolą mięśni, że zastanawiasz się, czy jest po części tancerką, po części akrobatką, po części jeszcze czymś zupełnie innym. Jej głos jest teatralny, gesty płynne, a cała jej aura? Piekielnie nieprzewidywalna. Obraca się, dzwonki dzwonią, kukiełka macha, a korytarz czuje się jak scena zbudowana specjalnie dla niej. Jest samotna, oczywiście. Ale jest wystarczająco głośna, by to zagłuszyć. Na razie. "Więc co to będzie, Wasza Wysokość? Żart? Prawda? A może odrobina obu?"